เหล้าบ๊วยกลางเดือนมีนา

"เราไม่ถนัดเหล้าบ๊วย แต่ถ้าเป็นของเธอเราจะรอชิม"  เขาตอบกลับมาแทบจะทันทีเมื่อฉันส่งรูปโถดองเหล้าไปให้เขาดู

ฉันอมยิ้มให้กับคำตอบนั้น เป็นการแสดงถึงความเอาอกเอาใจ อ่อนโยนในรูปแบบของเขา ชายที่แข็งกร้าว ไม่อ่อนหวานนัก

.......

เมื่อสิ้นฤดูหนาว อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว ต้นบ๊วยที่ภาคเหนือเริ่มทะยอยแข่งกันโต เพจในสื่อโซเซียลโพสประกาศหาเจ้าของ เหมือนเทศกาลล่าสัตว์ ลูกใหญ่ราคาหนึ่ง ลูกเล็กราคาหนึ่ง บางเจ้าหัวใสเร่งขายลูกอ่อนจนใช้การไม่ได้ก็มี 

หลังจากที่ผิดหวังจากการโดนโกงไปเมื่อปีที่แล้ว กว่าจะได้เงินคืนมาก็หมดอารมณ์ในความตั้งใจ ปีนี้เลยสั่งซื้อจากเพื่อนที่อยู่ภาคเหนือส่งมาให้  ทะยอยล้างน้ำ ค่อยๆคัดลูกเสีย บรรจงแคะขั้ว ผึ่งลมให้แห้ง

ล้างขวดโหลที่เตรียมไว้ปีที่แล้วให้สะอาด คว่ำไว้ให้แห้งสนิท ใส่บ๊วยลงไปสลับกับน้ำตาลกรวดในอัตราที่เท่าๆกัน ฉันเป็นคนไม่มีสูตรอะไรตายตัว อาศัยดวงล้วนๆ เมื่อเต็มโหลแล้วจึงเทเหล้าขาวลงไป ปีนี้ใช้เหล้าขาวรวงข้าวทอง อีกโหลใช้วอดก้า  ปิดฝาสนิทเจอกันอีกทีปีหน้าหรือปีถัดไป ยิ่งดองนานยิ่งกลมกล่อม ละมุนลิ้น

อีกโถดองน้ำเชื่อม ปีนี้ดองโหลใหญ่กว่าปีก่อนโน้น หลังจากประสบความสำเร็จจากการนำน้ำเชื่อมบ๊วยมาทำอาหารหรือขนมต่างๆ มาคราวนี้เลยดองเก็บไว้เยอะสักหน่อย เพื่อได้ใช้นานๆ 

ก่อนจะยกโถดองทั้งหมดเข้าไปเก็บในที่พ้นสายตา ที่ๆเดียวกันกับโถดองเก่าก่อนหน้านั้น 

โถดองเหล้าเก่าเก็บร่วม 2 ปีที่ตั้งใจเก็บไว้ให้เขายังไม่ได้ถูกเปิดออก ยังถูกเก็บไว้ในซอกลึกเงียบๆที่เดิมอย่างเจียมตัว เฝ้ารอเจ้าของที่ป่านนี้อาจลืมไปแล้ว

......

"เราไม่ถนัดเหล้าบ๊วย แต่ถ้าเป็นของเธอเราจะรอชิม"  

เสียดายที่วันนั้นไม่เคยมาถึง 

ดองเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2565

Someone like You

เพลงโปรดที่หวงมาก จนไม่ค่อยจะแชร์ให้ใครฟัง กลัวโดนแย่งไปชอบด้วย 

โดดเดี่ยวร้อยปี

"เราว่าเราไม่เหมาะกับการมีความรัก"

ฉันพูดขึ้น หลังซิงเกิ้ลมอลต์แก้วที่สองหมดลง

" เราว่าความรักมันซับซ้อนเกินไป " 

" ทำอะไรไปก็รู้สึกผิดที่ผิดทางไปหมด ไม่สนุกเลย " 

บาร์เทนเดอร์เลื่อนแก้วน้ำเปล่ามาให้ โดยสั่งมาจากเขา คนที่กำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า 

" อย่าฝืนสิ เป็นตัวของตัวเองมีแต่คนพูดอย่างนี้ " 

" แต่เป็นเป็นทีไรก็พังทุกที นี่อุตส่าห์ปรับตัวแล้วนะ ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ พยายามอย่างที่สุดสักตั้ง ก็ยังพังอยู่ดี "

 เสียงอ้อแอ้ ลิ้นอ่อนเริ่มพูดไม่เป็นจังหวะ 

เพลง stand by me ของ B king ดังขึ้น ฉันฮัมเพลงเบาๆ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่จนตัวโยน เอาคางเกยขอบบาร์ที่ตรงหน้าวางเรียงรายด้วยขวดแอลกอฮอล์นานาชนิด  ลมหายใจร้อนผ่าว หน้าแดงก่ำ

" ฉันไม่คิดจะมีความรักเลยนะ อยู่สนุกๆ คนเดียวมันก็ดีอยู่แล้ว จนกระทั่งคิดได้ว่า อีกไม่กี่ปีก็ตายแล้วนี่หว่า จะตายโดยไม่มีความรักสักครั้งเลยมันก็น่าเสียดาย "

" ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว มันเหงา ไม่มีเพื่อนเหลือสักคน  มีลูก มีเมีย มีผัวกันหมดแล้ว คุยอะไรก็ไม่อิน"

" ไม่ต้องหัวเราะเลย โลกส่วนตัวสูงก็เหงาได้เว้ย  บางทีก็อยากมีคนให้อ้อน อยากให้ลูบหัว ยิ่งแก่ยิ่งเหนื่อย"

" บางทีก็อยากมีคนชิมอาหารที่ฉันทำ อยากตัดเสื้อให้เขาใส่ อยากนั่งอ่านหนังสือ เล่นเกมบ้าง  ทะเลาะกันเรื่องการเมืองบ้าง งอนกันบ้าง คงไม่น่าเบื่อดี"

"แต่อีกใจก็กลัวพื้นที่ตัวเองหายไป "

"เลิกหัวเราะได้แล้ว ไอ้บ้านี่ " 

" คนล่าสุดเหรอ อุตส่าห์ตั้งใจมูฟออนจากคนเก่า คาราคาซังอะไรไม่รู้เกือบสองปี แต่เหมือนหนีเสือปะจระเข้ "

" หายโกรธเขาละ แต่ยังกู้ความรู้สึกด้อยค่าไม่ขึ้นเลย  เหมือนเป็นการตอกย้ำซ้ำๆว่า เออ ความรักไม่เหมาะกับฉันหรอก อย่าไปมีมันเลย"

"เธอเป็นคนที่สองที่จะแต่งงานแล้วนัดฉันออกมาทานข้าว แปลกดีปกติไม่ค่อยจะนัด ไม่มีปัญหาทีหลังใช่ไหม? "
" รู้น่า ว่าถึงเวลาก็เจอเอง ใช่สิ เธอเจอแล้วนี่เลยพูดได้ " 

" บางที เราอาจไม่ได้อยากมีใครก็ได้ แค่อยากลอง Challenge ตัวเองดู แต่เหมือนไม่ใช่เรื่องที่ต้อง Challenge อะไร อยู่นิ่งๆ เฉยๆ ปล่อยใจให้ไหลไป เหงาก็คิดถึงใครสักคนไป อาจจะเหมาะกับฉันมากกว่าวิ่งไขว่คว้าหาความรักก็ได้ "

I've been searchin' a long time

For someone exactly like you

I've been travelin' all around the world

Waitin' for you to come through

"ฉันรักเพลงนี้ ฟังทีไรเขินทุกที เหมือนคอยปลอบใจว่าอย่าเพิ่งหมดหวัง ฝันๆไปก่อนสักวันคงเจอ" 

"ไม่ไปอะ แต่อวยพรขอให้เธอมีความสุข และเลิกเจ้าชู้ รักเมียให้มาก แต่ดีกับเธอให้มากกว่า" 

"อืม เมา วันนี้เลยพูดเยอะไปหน่อย" 

"ขอนั่งฟังเพลงนี้ก่อนนะ แล้วค่อยกลับ อย่างน้อย เหล้าดีๆกับเพลงเพราะๆ ก็ช่วยปลอบประโลมฉันได้บ้าง "  

อย่างน้อยก็คืนนี้

*ทดลองแนวเขียน

*เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงยกเว้นส่วนที่แต่งขึ้น

ชอบรูปนี้มาก สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆนี่น่ารักจริงๆ  

พิษไข้

บันทึกอาการฉีดวัคซีนเข็ม 3

จนถึงวันนี้ ร่วม 2 ปีกว่าแล้วที่โควิดเข้ามาระบาดทั่วโลก   สิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นจริงก็ได้เกิดปานใช้ชีวิตอยู่ในหนังไซไฟโรคระบาดล้างโลก  การใช้ชีวิตแบบไม่เกรงกลัวอะไรก็กลับกลายมาระวังมากขึ้น กลัวว่าตนเองเป็นอะไรไปแมวจะอยู่อย่างไร

ฉีดวัคซีนเข็ม 3 ไปเมื่อวานนี้อย่างทุลักทุเล ไปผิดที่ 1  ไปแล้วหมดเวลาหมอลากลับบ้าน 1 ต้องขับรถฝ่าจราจรท่ามกลางอุณภูมิที่สูงในฤดูหนาวไปฉีดอีกที่  ดีหน่อยคนไม่เยอะ นั่งรอไม่นานก็ฉีดเสร็จ

ระหว่างที่นั่งพักก็เกิดอาการหน้ามืด แต่คิดเอาเองว่าไข้แดด ไม่เป็นไรฝืนสังขารเดินร้านหนังสือสักหน่อย นานๆเดินห้างที คิดเอาไว้ว่าจะหอบหนังสือกลับแน่ๆ  ท้ายสุดกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด อาจด้วยใจห่อเหี่ยวเราเลยกลับบ้านมือเปล่าทั้งที่วนอยู่ในนั้นเกือบ 2 ชั่วโมง

ระหว่างที่ก้มๆลกๆรู้สึกใจสั่น หน้ามืด ใจคอไม่ดีเลยรีบขับรถกลับบ้าน ถึงบ้านแล้วค่อยเบาใจ นอนให้หายมึนหัว อาการปวดเริ่มลามไปทั้งแขน เขาบอกว่าเข็มไฟเซอร์นี้จะฉีดเข้าลึกถึงกล้ามเนื้อเลยปวดมากกว่า 2 เข็มแรก ไม่เป็นไร นอนสักคืนก็หาย

ตื่นเช้ามามีการบ้านหมุนเลยลางานนอนพักอยู่บ้าน เที่ยงเดินไปทานข้าวบ้านอีฟ กลับมานอนพักสักพักรู้สึกตัวรุมๆ ตกเย็นมามีไข้ขึ้น

งือออออ ไม่ชอบเลย อาการครั่นเนื้อครั่นตัว ร้อนวูบวาบ เลยตื่นมาเช็ดตัวให้ดีขึ้น พยุงตัวเองโซซัดโซเซเดินลงไปหาน้ำกิน ตกบันไดไป 2 ขั้น ขาเขียวช้ำอีกแล้ว

ไม่บ่อยนักที่รู้สึกว่ามีใครสักคนดูแลตอนเจ็บไข้คงจะดี  

โชคดีที่มีลิซคอยนอนเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเกินไป

คงต้องหันมาออกกำลังกายจริงจัง พักหลังมานี้บ้านหมุนถี่ขึ้นจนเริ่มกลัว 

...

การปล่อยให้จิตใจเกินเยียวยา มันไม่ดีกับการใช้ชีวิตเลยจริงๆ  ในสมองอันน้อยนิดวิ่งวนด้วยความมืดหม่น หมดล้า อ่อนแรง เกินจะสร้างแรงบันดาลใจ

การมองโลกในแง่ดียามนี้เหมือนการหลอกประโลมตัวเองให้พ้นไปแต่ละวัน

เป็นผู้ใหญ่ไม่ง่ายเลย

ลมหนาวพัดวอยๆ

อากาศเริ่มเย็นก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

วันนี้หนาวจนลูกสาวคนโตร้องขอเข้านอนด้วย นอนอุตุกอดกันจนตื่นไปทำงานสาย

อยากให้ประเทศไทยเปิดแอร์ทั้งปีจังจะได้มีคสามสุขไปทั้งปี  ❤️

ไม่ไหว อย่าฝืน

วันนี้เปิดเจอเพลย์ลิสต์เพลงที่เคยตั้งไว้เมื่อนานนม นั่งไล่ดูไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกแอบชมในรสนิยมการฟังเพลงของตัวเองไม่ได้ จนกระทั่งค้นพบว่า มีหลายเพลงที่มีเรื่องราวของใครบางคนในนั้น 

เรื่องราวเก่าๆได้ถูกกวนขึ้นมาใหม่หลังจากตกตะกอนไปแล้ว ความรู้สึกถูกตีขึ้นมาราวกับเพิ่งเกิดขึ้น ความเศร้า ความเสียใจเกิดขึ้นอย่างท่วมท้น รวมถึง ความคิดถึง เช่นกัน

เวลาผ่านมานานจนคิดว่าไม่รู้สึกอะไร แต่เอาเข้าจริงๆก็อดรู้สึกไม่ได้ 

.....................

เมื่อไม่นานมานี้ ได้ลองทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง การทำในสิ่งที่ไม่ถนัด ผลลัพท์มักแย่เสมอ การเอาความคาดหวังไปยัดเยียดให้เขา ความรู้สึกน่าอึดอัดเกิดขึ้นทั้งสองฝ่าย

"ไม่ไหว อย่าฝืน" คำนี้ลอยขึ้นมาในหัวตลอดเวลา จนท้ายที่สุดก็ต้องยอมปล่อยความคาดหวังให้ไปตามทางของมัน

แพ้บ้างก็ได้ อ่อนแอบ้างจะเป็นไร เสียหน้าบ้างก็ดี ปล่อยวางบ้าง เสียใจบ้างก็ได้เรียนรู้กันไป 

ชีวิตนั้นสั้น....อย่าฝืน

คงต้องปล่อยจริงๆสักที

6 of cups

เชื่อเรื่องดวงกันไหมคะ

ปูเริ่มศึกษาไพ่ยิปซีมาได้ร่วม 20 ปี ดูดวงให้คนอื่นบ้าง นานๆทีถึงเชคดวงตัวเอง ส่วนใหญ่ทำนายโดยอาศัย 6th sense 

การทำนายไพ่ยิปซี มีกฎอยู่อย่างนึง คือ ห้ามใช้ความรู้สึกส่วนตัวร่วมเด็ดขาด เพราะอย่างนั้นจึงไม่ใคร่จะดูดวงให้ตัวเองมากนัก

พักหลังมานี้ อาจจะด้วยโควิด ความเครียด ความเหงา หรืออะไรก็ตามแต่ จึงได้เปิดไพ่ดูดวงความรักตัวเองบ่อยครั้ง และก็น่าแปลกที่ทุกครั้งจะขึ้นไพ่ 6 ถ้วย

ความหมายของไพ่ 6 ถ้วย คือ คนรักเก่า คนคุ้ยเคยเก่าๆ หรือความรู้สึก สถานที่ที่คุ้นเคย 

คำถามที่เปิดกว้างหรือเจาะจง ปูมักได้ไพ่ใบนี้เป็นประจำ แต่พยายามนึกเท่าไหร่ คนที่คุ้นเคยก็ไม่สามารถเป็นไปได้เลยสักคน  โดยเฉพาะคนที่คาดคิดว่าจะเป็นไปได้มากที่สุด ก็ดูจะมีความเป็นไปได้น้อยมากๆ 

ตั้งคำถามเจาะจงว่าเป็นเขาหรือเปล่า ไพ่ก็ขึ้นใบนี้นะ แต่ความเป็นจริง ช่องทางการสื่อสารที่บลอคกัน   ฑิฐิมานะ ความปิดกั้น การดื้อรั้น หรือบางทีเขาอาจมีความรักใหม่ไปแล้ว  มันก็เป็นไปได้ยากมาก....ไม่เชื่อไพ่แล้วหนึ่ง 

แต่โชคดีที่ไม่ว่าคนคุ้นเคยคนนี้จะเป็นใคร ไพ่รับรองได้ว่า การกลับมาเจอกันจะดีมาก เราจะพบความสงบทางจิตใจที่แท้จริง

ก็ได้แต่รอและคาดหวังจะเป็นไปตามคำทำนาย 

เห่อของใหม่

ตั้งแต่ต้นปีมา ได้พาตัวเองเข้าสู่วงการไม้ใบ ตามประสาปู คนซึ่งละความต้องการอยากได้ใคร่มีของตัวเองไม่ค่อยได้ เลยซื้อมาเต็มบ้านไปหมด

ตอนแรกก็คิดว่าอยากจะเอามาเพาะขยายพันธุ์แล้วขาย เพราะราคาเขาก็สูงขึ้นทุกวัน แต่พอได้เลี้ยง ก็รู้สึกรักจนไม่อยากตัดกิ่ง หรือเพาะขายในที่สุด สุดท้ายก็เก็บเอาไว้ชื่นชมเงียบๆตามลำพัง 

วันนี้เอาต้นไม้มาอวดค่ะ บันทึกไว้ว่าเคยมีต้นอะไรบ้าง เผื่อวันหน้าต้นไม้ตายไปจะได้ระลึกถึงบ้าง

 ต้นเงินไหลมาด่างขาว  ลายสวยจนตัดไม่ลง เขาอยู่รวมกันแล้วน่ารักดี

น้องเสน่ห์จันทร์ประกายดาวชมพู น่ารักมาก ออกยอดเก่งแต่ใบแก่ชอบทิ้งใบ เลยไม่เป็นพุ่มสักที ยังคงต้องหาวิธีเลี้ยงต่อไป

น้องเบอร์เบิ้ล มาร์ค ซื้อจากเพจมาในราคาค่อนข้างสูง ต้นมาส่งเล็กนิดเดียว แต่พออยู่ไปน้องก็โตพอให้ชื่นใจ น้องไม่ด่างแล้ว น้องออกเขียวกับเผือกไปเลย

น้องอโกนีมา จู่ๆก็ด่างตามเพื่อน  ได้ๆปูโอเคปูโอเค

น้องมาโยอิ ชื่อน่ารัก ทรงใบสวย แตกพุ่มน่ารักมาก โตง่าย แต่ปูขายไม่เป็น คิดเอาไว้ว่าแยกปลูกในกระถางทรงสูงสีขาว กระถางละใบ ก็สวยมินิมอลดี

น้องอิพิด่างเหลือง no.2  โตง่ายมาก 

ตระกูลพิ้งค์   โตง่ายมากค่ะ ง่ายจนปูไม่ดูแลอะไร เขาก็สวยของเขา โจของเขาเอง

ตระกูลบอน ราคาไม่แพง แต่ด่างสวย เหมาะกับการเอามาวางแซมไม้เขียวให้เกิดเท๊กเจอร์ ชาโดว์

บอนสตอร์เบอร์รี่อะไรสักอย่าง เจอในเพจแต่งบ้านต่างประเทศ เขาปลูกในกระถาง วางไว้ในห้องสีขาวแล้วสวย เกิดกิเลสอย่างได้ บังเอิญเดินเล่นที่ตลาดต้นไม้ใกล้บ้านแล้วเจอ 

มะพร้าวทะเลทรายด่าง ต้นแคระจิ๋ว แต่น่ารักน่าเอ็นดู

โชคเก้าชั้น พี่ใหญ่ของบ้าน ใบยาวเป็นเมตร สวย เขียว แต่ช่วงนึงปูมัวแต่ยุ่งเรื่องตัวเอง พี่เค้าและต้นอื่นๆในบ้านเริ่มแห้ง  ล้มตายลง พอตั้งสติได้เลยต้องพื้นฟูกันยกใหญ่  โชคดีที่พี่เขาไม่ยอมตาย

สิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้คือ ไม่ว่าจะต้นไม้หรือความสัมพันธ์ เมื่อขาดการเอาใจใส่ มักอยู่ได้ไม่นาน หลังจากนี้คงต้องปรับตัวเองสักที 

นอน

มีสิ่งเคลื่อนไหวในความคิดตลอดเวลา จนหาความสงบสุขไม่ได้เลย ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ทุกวันหยุดกลายเป็นวันแห่งการถอนหายใจ

นอนกลิ้งเกลือกบนเตียงไม่ยอมลุกจรดบ่าย ลุกขึ้นมาอาบน้ำ ทานอะไรนิดหน่อยก็กลับมานอนซุกต่อเหมือนการเสพติดที่ขาดไม่ได้นาน

การหมดพลังในการใช้ชีวิตเป็นอย่างนี้นี่เอง ไม่ดีเลยที่เริ่มต้นปีเกิดด้วยอารมณ์แบบนี้ 

ลาก่อนวัยรุ่น

สวัสดีสิงหาคม

ก่อนจะถึงวันเกิดไม่กี่วันข้างหน้า ข้ามจากเลข 0 มาเริ่มนับ 1 อีกครั้งในวัยกลางคน เลยอยากจะรีวิวชีวิตใน 10 ปีที่ผ่านมาให้ตัวเองเก็บไว้อ่านเล่นๆ

จริงๆแล้วค่อนข้างเชื่อเป็นอย่างมากว่าตัวเองอายุไม่น่าถึง 40 การใช้ชีวิตที่ไม่ถนอมสุขภาพ การตัดสินใจที่มุทะลุ การไม่ยี่หระต่อความเป็นความตาย มันทำให้การชีวิตค่อนข้างไม่ระวัง  อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด คิดได้แค่นั้น

......................

วัยสร้างตัว

- ช่วง 10 ปีที่ผ่านมานี้ เป็นวัยของการสร้างเนื้อสร้างตัวอย่างแท้จริง การที่เชื่อมากๆว่า ไม่มีใครดูแลเราได้ดีเท่าเราดูแลตัวเอง ทำให้ เกือบ 100% มุ่งเป้าไปในเรื่องของการหาเงิน สร้างฐานะให้มั่นคง เพราะเชื่ออย่างยิ่งยวดว่า การมีทรัพย์สินของตัวเองลดการถูกดูถูก ด้อยค่าได้ 

ยิ่งโดยนิสัยส่วนตัวเป็นคนทิฐิสูง ปากหนัก การเอื้อนเอ่ยขอความช่วยเหลือจากใครเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ การหาเงินด้วยตัวเองให้มากเข้าไว้เป็นเรื่องสบายใจ

- ช่วงอายุ 30-35 ปี เป็นช่วงที่มองแต่ผลประโยน์ของตัวเอง อะไรที่คำนวนแล้วว่าตนได้มากกว่าเสีย โอเค ที่จะอยู่ตรงนั้น รับงานนอกนอนวันละ 3-5 ชั่วโมงเกือบทุกวัน ใช้ชีวิตที่วิ่งตามความฝัน ไม่สนใจอะไรนอกจากผลประโยชน์ที่ตนเองจะได้รับจนกลายเป็นคนหยาบไม่รู้ตัว

- แต่ไม่ใช่คนเอาเปรียบใครหรืองกจนไม่ใช้เงิน ตรงกันข้ามเป็นคนฟุ้งเฟ้อเหลือคณานับ อยากได้ต้องได้ อยากกินต้องกิน เลี้ยงเพื่อนฝูง เลี้ยงครอบครัว ใจถึงมือเติบ ยิ่งเครียดยิ่งใช้เงิน ช่วงนั้นเงินเข้าเยอะจนมีคติโง่ๆที่ว่า ไม่ตายก็หาใหม่ได้  ไม่เคยเสียดายกับการใช้จ่ายเลยแม้แต่บาทเดียว

...........

วิ่งตามฝัน

- เราฝันอยากมีบ้านหลังเล็กสักหลัง เอาไว้ปลูกผัก เลี้ยงหมาสักตัว มีพื้นที่ทำขนม นอนเกลือกกลิ้ง ทำงานศิลปะ แฮนด์เมด ใจตอนแรกจะเอาคอนโด แต่หลังจากเช่าห้องเขาอยู่มานานเลยรู้สึกถึงความไม่เป็นส่วนตัว ฝาผนังที่บางจนได้ยินกิจกรรมจากห้องข้างบน เสียงคุยกันจากห้องข้างๆทำให้เราไม่สะดวกใจ จากคอนโดเลยเปลี่ยนเป็นบ้านเดี่ยวแทน 

หลังเดินทางดูหลายโครงการ บ้านเดี่ยวไม่ตอบโจทย์ในเรื่องของการทำความสะอาด ขี้เกียจตัดหญ้าแหล่ะ บ้านใหญ่เกินไปจนรู้สึกเหงา เลยตัดสินใจเลือกทาวน์โฮมขนาดเล็ก

เราได้บ้านหลังนี้ด้วยความบังเอิญ หลังจากมาหาอีฟหาพลบ่อยๆเกือบทุกอาทิตย์ วันหนึ่งเดินเล่นกับอีฟเพลินๆ เจอเขากำลังประกาศขายพอดี ใจไม่ค่อยชอบบ้านมือสอง แต่ก้าวแรกที่เหยียบ ภาพร่างของบ้านในฝันก็ปรากฎขึ้นมาในหัวอย่างประหลาด ตรงไหนวางอะไร ทุบตรงไหน เติมตรงไหน ภาพนั้นค่อนข้างชัดเจน   การเจรจาซื้อขายเกิดขึ้นง่ายๆ การทำเรื่องกู้ผ่านฉลุย ดำเนินการไม่ถึงสองอาทิตย์บ้านหลังนี้ก็ตกเป็นชื่อฉัน  " บ้านเลือกฉัน "  ฉันรู้สึกอย่างนั้น

- เพราะตั้งปณิธานไว้ว่าอยากมีบ้านของตัวเองตอนอายุ 35  บ้านที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยทางใจ บ้านที่เราจะทำอะไรก็ได้ บ้านที่ทำให้เรารู้สึกคิดถึงจนอยากกลับมาหา พอเจอบ้านหลังนั้น เราเทหมดหน้าตักที่เรามีเงินเก็บ กู้โลน เงินในอนาคตที่สามารถกู้ได้มาทำบ้านหลังนี้  เที่ยวเมืองนอกเหรอ เดี๋ยวค่อยไป ไปเรียนอิตาลีเหรอ ไม่ไปแล้ว อยู่นี่แหล่ะ อยู่ที่บ้านหลังนี้แหล่ะ ไม่อยากย้ายไปไหนอีกแล้ว  และตลอดระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้ก็ทำให้เรารู้สึกอย่างนี้จริงๆ

ถึงแม้หลังจากนั้นจะล้มลุกคลุกคลานยังไง แต่ตื่นมาในบ้านหลังนี้ก็ทำให้เรายิ้มได้เสมอ

นอกจากฝันอยากมีบ้านของตัวเองแล้ว เรายัง

- อยากเป็นนักเขียน เพราะเป็นคนชอบอ่านเลยอยากมีหนังสือที่เขียนเองสักเล่ม

- อยากสร้างแบรนด์ตัวเอง ขายของที่ตัวเองทำ งานเซรามิก ของตกแต่งบ้านด้วยลายผ้าที่ออกแบบเอง ขายโปสการ์ด วาดรูป ขายขนม ขายอาหารที่คิดสูตรเอง 

- อยากมีสวนเป็นของตัวเอง เป็นคนสันโดษที่แท้จริง การเข้าสวนปลูกผัก ปลูกไม้ผลไม้ประดับ เลี้ยงปลา ในวัย 40 มีความคิดอยากอนุรักษ์พันธุ์ไม้หายากของไทยขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง เพื่อเป็นมรดกให้ลูกหลานไว้รู้จักของจริงมากกว่าในหนังสือ

ตอนนี้มีชีวิตที่ทำให้ใจเต้นคือ การได้เข้าไปอยู่ในกรุ๊ปต้นไม้หายาก พันธุ์ไม้ต่างๆ มีต้นไม้เยอะมากที่เราไม่รู้จักและไม่เคยคิดว่าจะมีจริงๆ เต็มไปหมด 

3 ข้อหลังเป็นความฝันที่เรายังไม่ไปแตะ ปล่อยให้เป็นความฝันอยู่อย่างนั้น เป็นฝันที่ต้องใช้เงิน จึงค้างเติ่งไปไม่ถึงสักที

............

สุขภาพ

เพราะช่วงแรกใช้ชีวิตที่ไม่ถนอมสักเท่าไหร่นัก กรรมเลยมาตกใน 5 ปีหลัง ช่วง 35-40 ปี เป็นปีที่สุขภาพแย่มาก อาจด้วยผลจากการใช้ชีวิตมาก่อนหน้านี้ผสานกับวัยที่มากขึ้น บวกกับความเครียดที่มี ทำให้ร่างกายแปรปรวน 

- เครียดสะสมจนหมอบอกว่า ถ้าไม่อยากเป็นอัมพาตคุณต้องหยุดรับงานนอก 

- ฮอโมนแปรปรวนจนประจำเดือนมาปีละครั้ง จากความเครียดนั่นแหล่ะ

- ทานอาหารแย่ๆจนเป็นลำไส้อักเสบ

- เข้า รพ ปีละ 3-4 ครั้งจนชิน ไปเอง นอนเอง กลับเอง ไม่มีใครรู้นอกจากตัวเอง

-  เป็นโรคประหลาด เยอะแยะเต็มไปหมด

ช่วงหลังมานี้เลยใช้ชีวิตกับงานอดิเรกมากขึ้น ทำขนม อาหาร วาดรูป สอนศิลปะเด็ก เพื่อดึงตัวเองออกจากความเครียดสะสมที่มีอยู่ ผลคือ จิตใจดีขึ้นแต่รายได้ลดลงมาก ไม่รู้ดีหรือไม่ดี

ข้อเตือนใจ อย่าประมาทในการใช้ร่างกาย ใจสู้ยังไง กายไม่สู้ก็เสียเปล่า

.................

การเติบโตทางด้านความคิดและจิตวิญญาณ

ก่อนหน้านี้เป็นคนใช้ชีวิตที่ถูกคือถูก ผิดคือผิด ไม่ใช่คนอ่อน ยอมหักไม่ยอมงอ ค่อนข้างดื้อ ตรงไปตรงมา เอาตัวรอดด้วยมารยาล้วนๆ 

เป็นการใช้ชีวิตที่เหนื่อยมาก มากจริงๆ ยิ่งใช้ชีวิตที่อยู่คนเดียวแล้ว การปรึกษาใครค่อนข้างยาก เลยใช้วิธีการขีดไม้บรรทัดเป็นเส้นตรงแล้วเดินตามนั้นคงง่ายดี มันดีนะแต่หนื่อยฉิบหาย การไม่ยืดหยุ่นทำให้ต้องมานอนทึ้งผมตัวเองทุกคืน

จนหมอบอกว่า คุณลองใช้ชีวิตด้วยคำว่าช่างแม่งดูบ้าง หลับหูหลับตา ปิดตาข้างเดียวดูบ้าง ถ้าแก้ปัญหาไม่ได้ก็ปล่อยมันไป ให้ปัญหามันแก้ด้วยเวลา อย่าไปเร่งรัด  

- คุณลองใช้เวลาดูบ้าง-

ค่อยๆทำ ค่อยๆฝึก กว่าจะได้ก็หลายปี ตอนนี้มองทุกอย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น ยิ้มรับปัญหาแต่ไม่หนีปัญหา เข้าใจปัญหาและปล่อยมันไป

สังเกตตัวเองว่า หลังอายุ 37 เป็นคนนิ่งมากขึ้น นิ่งจนเงียบ ลดความโหวกเหวกโวยวาย ลดการวีนเหวี่ยง พูดน้อย  ใจเย็นขึ้น ควบคุมจิตใจไม่ให้ฟุ้งซ่านง่ายขึ้น

ดีไหม ดีสิ ถึงแม้เจออะไรที่เข้ามากระทบจิตใจก็เข้าใจในธรรมชาติของมัน

ยังจัดว่าเป็นคนโชคดีที่รู้จักให้อภัยเป็นก่อนจะสายไปกว่านี้ 

................

ความสัมพันธ์

เพราะมัวแต่สร้างฐานะ หาบ้านในฝัน เราเลยเอาเรื่องความรักเป็นเรื่องสุดท้ายที่จะนึกถึง 

หลังจากเลิกกับแฟนสมัยมหาลัยมาได้ 8 ปี ถึงได้เริ่มเปิดใจอีกครั้ง 

หลังจากที่มีบ้านแล้ว มันเหมือนชีวิตขาดอะไรไป เพราะความฝันที่วิ่งไล่มาหลายปีมันสำเร็จไปแล้ว จิตใจเลยโหวงเหวงไม่มีอะไรให้เป็นเป้าหมายชีวิต เลยลองมามีความรักบ้างดีกว่า ก่อนที่จิตใจจะหยาบกร้านจนใช้ไม่ได้ไปซะก่อน

เราเริ่มเปิดใจอีกครั้งตอนอายุ 36  นานเนอะ

เพราะหมกมุ่นและชินกับการใช้ชีวิตคนเดียวมานานเลยกลายเป็นคนหยาบไม่รู้ตัว  การไม่เชื่อในความรัก ไม่ศรัทธาในชีวิตคู่ เลยทำให้ความสัมพันธ์มันไปต่อไม่ได้ 

ตอนนั้นก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นปัญหา เพราะว่าโฟกัสเรื่องงานเรื่องสร้างฐานะอยู่ คิดแต่ว่า ถ้าใครรักเราจริงเขาต้องเข้าใจเรา แต่ความจริงแล้ว เราต้องเข้าใจตัวเองและเข้าใจเขาด้วย

ก็พยายามปรับเปลี่ยนตัวเอง เอาอดีตที่ผิดพลาดมาแก้ไข แต่ก็เหมือนไม่ดีเท่าไหร่ สุดท้ายก็เออ ปล่อยไป ขี้เกียจพยายาม 

จนกระทั่งคนล่าสุด เขาเข้ามาในช่วงที่เรากำลังตั้งเป้าหมายใหม่ให้ตัวเอง อยากมีความรักที่ง่ายๆดหมือนคนทั่วไป เราเลยอยากลองพยายามแบบเต็มที่ดูสักที 

เขาเข้ามาแบบซื่อตรง จู่โจม จนไม่น่าไว้ใจ  ด้วยความที่ไม่เคยเปิดใจให้ใครง่ายๆ เลยอยากลองอะไรที่ไม่ต้องคิดมากสักครั้ง 

 สัมพันธ์ของเราเลยคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว อะไรๆง่ายไปหมด ชอบฟังเพลง อ่านหนังสือเหมือนกัน  เราบอกว่าเขาว่าเราโลกส่วนตัวสูง เขารับได้ไม่เป็นปัญหา 

 เขาเอาใจ เราดูสำคัญ เขาบอกว่าเขาจริงใจ เราเลยคิดว่าจะเปิดใจให้เขาดูสักครั้ง ความสัมพันธ์เหมือนจะไปด้วยดี 

จนกระทั่งเรารู้ว่าเขามีอีกคนอยู่ในชีวิต เราถอยออกมาทันที สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานอย่างรวดเร็ว 

จนกระทั่งคนเก่าในชีวิตที่ได้ห่างเหินกันกลับมาขอเป็นเพื่อน เราคุยกัน ให้อภัยกัน ยินดีที่เขาไดเจอใครดีๆ ทำให้เราเริ่มเปิดใจกับคนเก่าๆคนอื่นที่เราเคยตั้งกำแพงไว้ รวมถึงเขาด้วย

เรากลับไปเป็นเพื่อนอีกครั้งพร้อมทั้งอยากลองทำอะไรในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยทำมาก่อน อยากแย่งเขามา อยากได้เขาคืน ยังเสพติดการเป็นคนของเขาอยู่

เราเริ่มจากการทัก การชวนคุย การชวนเที่ยว การส่งเพลง การจีบ ....นั่นแหล่ะ การทำอะไรที่ตนไม่ถนัดมักเกิดผลเสียเสมอ  พยายามได้ปีหนึ่งถึงเลิก ทนทู่ซี้ให้สุดแล้วยอมรับผลที่เกิดขึ้น จริงๆรู้สึกอายตัวเองนิดๆ แต่ก็ถือเป็นประสบการณ์

ถ้ามันใช่มันจะง่าย เราเชื่ออย่างนั้น เพราะงั้นการพยายามในสิ่งที่ยากจึงอาจไม่ใช่

สิ่งที่เรียนรู้

- เกลียดความสัมพันธ์ที่เริ่มจากสองคน แต่จู่ๆมีผู้หญิงอีกคนโผล่เข้ามาแสดงความเป็นเจ้าของ

- เคยชอบคนฉลาด ชอบจนถึงขั้นหลงไหล แต่ผู้ชายฉลาดมักไม่ใจดี

- เปลี่ยนสเปค ชอบคนใจดี ที่พึ่งพิงได้ 

"อย่าทะเลาะกับผู้หญิงเพราะเรื่องผู้ชาย มันน่าอาย " คำสอนของคุณย่าที่พร่ำสอนตั้งแต่เด็กดังก้องเสมอและยังดังต่อไป

เอาจริงๆแล้ว ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาอยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ อยากทิ้งตัวใส่ อยากโดนกอดประโลมมากๆ การใช้ชีวิตคนเดียวนี่มันจะมีบางโมเม้นที่ไปต่อไม่ไหวต้องมีคนจูงมือจริงๆ 

ก่อนหน้านี่ อยากมีแฟนแค่ตอนหิ้วน้ำกับตอนป่วยไข้เท่านั้น  

ยิ่งแก่ ใจยิ่งบาง 

...........

สรุปแล้ว 10 ปีที่ผ่านมา ค่อนข้างภูมิใจในตัวเองพอสมควร การเริ่มจากศูนย์ จนมีทุกอย่างที่ตัวเองมีวันนี้ได้ต้องขอบคุณความทะเยอทะยาน ความดื้อและอัตตาของตัวเองและขอบคุณสถานการณ์ คนรอบข้าง จิตแพทย์ ที่หล่อหลอมจนทำให้เราตกผลึกได้อย่างทุกวันนี้ 

มุมมองวัยเลข 3 ต่างจากเลข 2 อย่างสิ้นเชิง และคาดหวังว่าวัยเลข 4 เราจะค้นพบหนทางที่ทำให้ใจเราสงบอย่างแท้จริง

ปล.ยังคนเป็นคนไม่ยี่หระต่อความตายเช่นเคย