NIDHRA

ปลุกปล้ำกันมาพักใหญ่ๆ กว่าจะเป็นรูปเป็นร่างก็หลายเดือน เย้!! 

หลังจากนี้คงยุ่งไปอีกสักพักเลย การทำอะไรคนเดียวนี้วุ่นวายดีแฮะ ต้องคอยจด คอยเชคกันลืม 

สวมบทเป็นดีไซเนอร์ จัดซื้อจัดหา บัญชี ผลิต กราฟฟิค เซล์ โลจิสติกส์ สตอค ตอนที่ทำงานตำแหน่งเดียวว่ายากแล้ว ตอนนี้ยากกว่าหลายเท่า แต่มันโอเคตรงที่มันเป็นของเรา เราเลยยุ่งไปยิ้มไป 😊

ตอนนี้อยู่ระหว่างรอการผลิต  ตอนนี้ได้ต้นแบบมาถ่ายรูปทำแอดก่อน 

หลายคนสงสัยว่าทำไมทำชุดนอน มีสตอรี่นะ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง 

สวมบทเจ้าของที่แท้ทรู

ไม่แน่ใจเลยว่าจะสำเร็จแค่ไหน แต่การได้ทุ่มทำในสิ่งที่อยากทำมันก็ได้ก้าวข้ามความกลัวไป นี่ก็คือเป็นประสบการณ์ชีวิตแล้ว

ตอนนี้ทำแบรนด์ poochi something อีกแบรนด์ไปพร้อมกัน เลยวุ่นวายมากหน่อย แต่ก็สนุกดี ใจเต้นอีกครั้งหลังจากซังกะตายมาหลายปี 

ชีวิตมันสั้นต้องรีบทำ ก่อนจะเสียดายมากไปกว่านี้ 

ใจแตกกินแป้ง กินน้ำตาลไป3วันขึ้นมา 1 โล เส้าใจ กว่าจะลดได้ 1 โล ใช้เวลาไปตั้ง 3 อาทิตย์ 

Mood # ไม่มีแมวให้กอด

ไม่มีบ้านให้กลับ 

ไม่มีเตียงให้นอน 

ไม่มีแมวให้กอด

อยู่ท่ามกลางคนมากมาย แต่ไม่มีใครสักคนพูดภาษาเดียวกันกับเรา เลยนั่งฟัง อือ ออ ไปเรื่อยๆ พยายามมากสุดได้แต่ยิ้มเพื่อรักษาบรรยากาศ 

แต่งตัวสวย ออกไปนั่งฟังเพลง เปิดเบียร์ มีเรื่องดีๆผุดขึ้นมาในหัว เผลอยิ้ม อยากเล่าให้ใครสักคนฟัง แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น 

ทำงาน เจอปัญหา หาทางแก้ปัญหาจนได้ด้วยตัวเอง นั่งภูมิใจ ถ้ามีใครรับรู้แล้วชมสักหน่อยคงรู้สึกดี

แมวหายออกจากบ้าน เดินวนหาจนเหนื่อย เสียงแหบพล่า เดินวนหาจนดึกดื่น ทางเปลี่ยว มีเพื่อนร่วมทางคงใจชื้นสักหน่อย 

แสร้งทำเป็นเก่ง เด็ดขาด ไม่เอ่ยเอื้อนขอความช่วยเหลือจากใคร ....เหนื่อยแทบขาดใจ

แมวตัวเล็กที่ชอบนอนกอดได้จากไป ตัวส้มที่อยู่ชอบเคลียชิดใกล้แต่ไม่ยอมให้กอด รู้สึกเศร้าดึงเขามากอด โดนสะบัดทิ้งแบบไม่ใยดี

รักตัวเองมาโดยตลอด อะไรไม่ดีตัดทิ้ง แต่กลับปล่อยให้ใครวิ่งวนในหัวมานานหลายปี แบบฟรีๆ  น่าเศร้าที่เขาไม่เคยทำดีด้วยแม้สักครั้ง





  
พยายามใช้ชีวิตให้ง่าย แต่ไม่เคยง่ายจริงๆสักที
 

ว่าจะเลิกเขียนบล็อกแนวความรู้สึกลบๆ แต่ก็ยังเผลอกลับมาเขียนอยู่ดี  ดี เอาไว้ให้ตัวเองอ่านตอนเข้มแข็งกว่านี้ ว่าอย่างน้อยเคยมีโหมดอ่อนแอ 

Suspiria

 

ทุกคนมีแม่คนเดียว โกโก้

อืมมมม ทำไมถึงเพิ่งได้ดูนะ ทั้งๆที่ตอนฉายนี่กระแสดีมากๆ ขึ้นชื่อว่าหนังโหดแต่ก้ไม่คิดว่าจะโหดขนาดนี้ 

หนังเปิดตัวว่าด้วยสาวน้อยซูซาน สาวบ้านนอกคอกนาคว้าฝันจากอเมริกามาเข้าคณะเต้นรำชื่อดังที่เบอลิน ด้วยความสามารถ ความไร้เดียงสา ทำให้ถูกต้อนรับอย่างอบอุ่น 

หนังไม่ได้รีรอให้เราคาดเดาเอาเองในบรรยากาศของหนังที่ถ่ายทอดออกมา ค่ะ มันคือโรงละครแม่มด ที่มีลัทธิการบูชาซาตานโดยสาวบริสุทธิ์ และซูซานของเราคือเหยื่อในการบูชานั้น 

การค้นหาความจริงของลัทธิแม่มดนี่กลับไม่ใช่หน้าที่ของซูซาน กลับเป็นของซาร่า เพื่อนสนิท เพราะซาร่ามีเพื่อนสนิทที่ชื่อแพทริเซียหายตัวไป เมื่อซาร่าเตือนซูซานเรื่องความไม่ปปกติของคณะละครนี้ ซูซานกลับไม่ใส่ใจ 

 ในคณะเต้นรำนี้จะมีการโหวตผู้ควบคุมคณะ ระหว่างมาดามบลองต์ + มาดามมาโกสต์ โดยมาร์โกสต์ได้รับการโหวตสูงสุดนี้ไป

ขณะเดียวกัน จิตแพทย์โยเซฟผู้มีพันธนาการทางจิตใจกับภรรยาที่หายสาบสูญไป  เป็นแพทย์ประจำตัวแพทริเซียที่รู้ถึงความไม่ปกติของโรงละครนี้จึงเข้ามาสืบหาตวามจริง เพื่อล้มล้างความรู้สึกผิดที่ทำให้แพทริเซียตกในอันตราย จนตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ความฉิบหายเกิดขึ้นในวันพิธีกรรม เหล่าแม่มดผู้ทะนงตัวได้จัดพิธีบูชายันต์ มาดามบลองต์ผู้เอ็นดูซูซาน ขัดขวางเข้า ทำให้มาโกสต์แม่มดร่างพิการไม่พอใจถึงกับจัดการฆ่ามาดามบลองต์ทิ้ง 

"ก่อนที่เจ้าจะเข้าร่วมพิธี เจ้าต้องลืมว่าเคยมีแม่มาก่อนหน้านี้ และต่อไปเจ้าจะมีแม่แค่คนเดียว" มาโกสต์บอกซูซาน
" แม่ของเจ้าชื่ออะไร?" ซูซานถามมาโกสต์เสียงใส
" พระแม่ ซัสพีริโอรัม" มาโกสต์ตอบ
" ข้านี่แหล่ะ แม่เจ้า " ซูซานตอบเสียงเรียบ แล้วความวายป่วงก็เกิดขึ้นหลังจากนี้ พลางนรกได้ปรากฎปิศาจขึ้นมาจัดการผู้ที่เลือกข้างมาโกสต์ 


"ข้าเสียใจด้วยด๊อกเตอร์ที่ลูกสาวข้าทำให้ผู้คนเดือดร้อน ข้าจะดูแลลูกสาวข้าได้ดีกว่านี้ "  พระแม่ ซัสพีริโอรัม มาหาด๊อกเตอร์ในเช้าวันถัดมาพร้อมบอกความจริงเกี่ยวกับภรรยาที่หายไปเพื่อให้ด๊อกเตอร์หายติดค้างในใจ พร้อมทั้งลบความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้น 

มาถึงตอนนี้เราจะเข้าใจในความอิหยังวะของหนังที่แสดงออกมาตลอดเรื่อง ว่าจริงๆแล้วซูซานคือ พระแม่ ซัสพีริโอรัม ที่มาปราบพยศลูกสาวที่ดื้อรั้น นั่นคือทำไมซูซานถึงได้มีพฤติกรรมแปลกๆแบบงงๆ 

เรื่องนี้ถูกฉายครั้งแรกเมื่อปี 1977 โดยทิลด้าปลุกปล้ำต่อสู้ให้นำมารีเมคใหม่อีกรอบ และเธอรับไป 3 บทบาทจุกๆ ทั้งบทมาดามบลองต์ ด๊อกเตอร์โยเซฟ และมาโกสต์   โดยเฉพาะบทโยเซฟที่เนียนมากจนเราดูไม่ออกเลย 

หนังทำถึงมาก ให้ความรู้สึกกดดัน ไม่ปลอดภัย สะอิดสะเอียน คลื่นเหียนมากพอสมควร

สมคำร่ำลือ ดีงาม

...........................................

ถ้าเราเป็นนักแสดงฮอลีวู้ด คนที่เราจะหมั่นไส้มากๆคือ ดาโกต้า นอกจากหน้าตาดี พื้นเพชาติตระกูลที่ทำให้ไม่ต้องดิ้นรนในวงการมากนัก เธอมักได้รับบทดีๆอยู่เสมอๆ ถึงแม้ไม่ได้ดังเปรี้ยงแต่การสั่งสมประสบการณ์ของเธอจะทำให้เธอเป็นแถวหน้าในวงการนี้ในสักวัน 

เราชอบที่เธอไม่ยึดติดกับภาพลักษณ์ บท หรือโปรดักชั่น และรูปร่างของเธอก็ชวนมองอยู่ไม่น้อย

ผู้ชายชื่อ จางจูวอน

 หายหน้าหายตาไปติดซีรีย์   moving มาได้สักพักใหญ่ มี 18 ตอนที่ดูเพลินๆจนไม่อยากให้จบ เป็นเรื่องของผู้มีพลังวิเศษโดยธรรมชาติ ที่ได้มาทำงานในองค์กรลับๆของรัฐบาล และถูกตามล่าจากรัฐบาลเช่นเดียวกัน  เรื่องไม่เน้นการไล่ล่าทั่วไปแต่เน้นเรื่องครอบครัวของผู้มีพลังวิเศษ ที่ต้องปกป้องครอบครัวของตัวเอง 

หนึ่งในนั้นคนที่เรารู้สึกชอบมากและตกหลุมรักจริงๆคือ จางจูวอน ชายร่างใหญ่ พลังเยอะ และที่สำคัญเป็นผู้มีพลังวิเศษในการเยียวยาร่างกายตัวเองอัตโนมัติ พูดง่ายๆคือ ต่อให้โดนยิง โดนฟันยังไง ไม่กี่วินาทีร่างกายก็กลับมาเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จางจูวอน เป็นเด็กบ้านนอกที่โตมากับนักเลงหัวไม้ ด้วยพลังที่มีทำให้เขาถูกครอบครัวทอดทิ้ง หัวหน้าแก๊งค์นักเลงรับเข้ามาเป็นน้องรัก ใช้เป็นไม้ตายในการสยบแก๊งนักเลงอื่นๆโดยรอบ พละกำลังอำนาจที่มี ใครต่อใครเรียกเขาว่า "สัตว์ประหลาด"  การเป็นน้องรักของหัวหน้าทำให้เขาคิดว่าแก๊งค์นี้คือครอบครัวมาตลอด ซื่อสัตย์ รัก สั่งให้ทำอะไรก็ทำชนิดไม่คิดชีวิต 

จนมาวันหนึ่ง เขาถูกหัวหน้าหักหลัง ถูกน้องร่วมสาบานทรยศชนิดที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น ทำให้เขาเสียใจ เจ็บปวดมากขนาดยืนร้องไห้กลางถนน เพราะไม่รู้จะไปทางไหน ไม่มีที่ให้เขากลับไป  จน จีฮี สาวขายกาแฟขี่มอไซค์ผ่านมา 

" ผู้ชายตัวใหญ่ ยืนร้องไห้กลางถนน ใครเห็นก็ต้องสงสาร จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร " จีฮีกล่าว 

จีฮีเป็นสาวขายกาแฟซึ่งในบริบทเกาหลีใต้ช่วงปี 1990-2000s คือการขายบริการทางเพศในรูปแบบสาวกาแฟที่เสริฟกาแฟถึงห้องพัก  ความสำพันธ์ระหว่างเขาสองคนเกิดขึ้น นักเลงบ้านนอกผู้ใสซื่อเมื่อตกหลุมรักก็พยายามจีบ เป็นชายที่สุภาพต่อหน้าสาวที่ตนแอบรัก จีฮีประทับใจความสุภาพนั้น 

หลังจากถูกตามล่าจากเหล่าอันธพาล จนทำงานให้องค์กรลับของรัฐบาล เมื่อตนมีความมั่นคงขึ้นจึงได้ตามหาจีฮีอีกครั้ง

จีฮี: “ไม่เจอกันนานมากๆ” จางจูวอน: “ผมมีเรื่องต้องทำน่ะครับ” จีฮี: “นึกว่าหลงทางอีก หลงเก่งสุด แต่ก็ยังมานี่ได้นะคะ” จางจูวอน: “ก็ยังหลงเก่งอยู่เหมือนเดิมครับ แต่ผมพยายามตามหาคุณจีฮี” จีฮี: “โรแมนติกจัง”    

ทั้งสองรักกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน คอยสนับสนุนกันและกัน ความสุขของจีฮีคือการที่ชายคนรักของเธอมีชีวิตกลับมาบ้าน  ความสุขของจูวอนคือการมีบ้านที่มีจีฮีให้กลับ 

ประเพณีครอบครัวคือทุกๆเดือนจะมีวันกินเนื้อ 1 วัน มีรอบวันกินเนื้ออยู่วันหนึ่งที่จูวอนบอกว่าไม่สามารถกลับมากินได้เพราะติดภารกิจ ขอเลื่อนเป็นวันอื่น จีฮีบอกไม่ได้ วันนี้วันกินเนื้อของเราแค่เดือนละครั้งอย่าผิดนัดได้ไหม จูวอนรู้สึกงี่เง่าจึงได้มีการทะเลาะกันกันเกิดขึ้น 

" มันไม่ใช่วันกินเนื้อย่างที่คุณเข้าใจ มันคือวันไข่ตก คุณรู้ใช่ไหมว่าก่อนหน้านี้ฉันทำอาชีพอะไร ฉันไม่กล้าและอับอายที่จะขอมีลูกกับคุณตรงๆได้ ฉันอยากมีมาตลอด ลูกที่ใจดีเหมือนคุณ "  จีฮีกล่าวอย่างเจียมตัว

การทะเลาะครั้งนั้นเป็นครั้งแรก ครั้งเดียว ครั้งสุดท้ายในชีวิตคู่

ทั้งสองมีลูกสาวด้วยกัน หน้าตาเหมือนแม่ แข็งแรงเหมือนพ่อ ชีวิตที่เพียบพร้อมมีความสุขมีเพียงแต่ในนิทาน ไม่นานจีฮีเกิดอุบัติเหตุพร้อมลูกสาว แน่นอนว่าลูกสาวรอดชีวิตและจีฮีเสียชีวิต

จูวอนร่ำไห้ราวใจจะขาด ขาดแล้วแสงสว่างในชีวิต ขาดแล้วที่พักพิง ขาดแล้วบ้านให้กลับ  แต่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อดูแลลูกที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ 

..................

เป็นคนเซนซิทีฟกับความรักแบบนี้มาก โดยเฉพาะความรัก ความซัพพอร์ทจากครอบครัวแบบนี้ จูวอนไม่ได้หล่อ รวย เท่ ฉลาด เป็นเพียงชายคนนึงที่รักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างซื่อตรง จริงแท้ ไม่เล่นเกม ไม่ซับซ้อน โดยไม่สนว่าอดีตของเธอคืออะไร รักที่เธอเป็นเธอ   รักที่พร้อมปกป้อง ดูแล ทะนุถนอม ให้ความสำคัญ เสียสละ  คือเป็นความรักที่เรียบง่ายแต่แท้จริง  

ในชีวิตคนเราจะมีอะไรดีไปกว่าการได้รักและรับรักใครสักคนอย่างปลอดภัย 
 

ฤดูใหม่

 

งือ ชอบเพลงรักอบอุ่น 
ฟังไปให้ใจอุ่น

ดั่งฝันไป

เป็นสามเดือนที่ได้ใช้ชีวิตดั่งเช่นที่เคยฝันมาตลอด

กิจวัตรประจำวันตื่นเท่าที่ร่างกายปลุกตัวเองตื่นเมื่อได้พักผ่อนเพียงพอ  ทานอาหารเช้าที่ไม่เคยมีเวลาได้แตะ เสร็จแล้วมานั่งวาดรูป อ่านหนังสือ ออกแบบ เบื่อหน่อยก็เอนหลังเล่นเกม ทานอาหารกลางวัน ออกกำลังกาย วันไหนเบื่อก็ออกไปเจอเพื่อน  คิดถึงคนที่บ้านก็กลับบ้าน กลับไปอยู่จนหนำใจให้หายคิดถึงก็กลับมา ทำความสะอาดบ้าน ตกแต่งสวน ปลูกผัก จัดการธุระที่เคยแต่ผลัดวันประกันพรุ่ง อืม...ทำทุกอย่างที่เคยฝันกลางวันตอนที่งานท่วมหัว ไม่มีแม่แต่เวลาหายใจนึกฝัน 

มันก็มีความสุขดีนะ 

แต่จริงอย่างที่เขาบอกว่าโลกหมุนได้ด้วยเงิน เมื่อนั้นแหล่ะถึงได้มีสติฉุดตัวเองตื่น ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพสักที เมื่อกองบิลมาอยู่ตรงหน้า แง... อยากโดนเลี้ยงแล้วอะ หนูสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี 

สุดท้ายแล้วได้เจอช่างเย็บผ้าซักที ตอนนี้ใจเลยฟู นั่งยิ้มนอนยิ้มแม้แต่ฝันก็ยังยิ้ม อีกไม่นาน นิทรา คงได้ออกจำหน่ายและขายดิบขายดี ก็แปลกดี ทั้งๆที่ใจชอบออกแบบแฟชั่นมาโดยตลอดแต่กลับวิ่งหนีมาตลอดยี่สิบปี พอโตถึงขึ้นกล้าเผชิญหน้า  ไม่น่าปล่อยให้ใครมามีอิทธิพลต่อความฝันเลยจริงๆ

ช่วงนี้กำลังเขียนวรรณกรรมเข้าประกวด ไม่แน่ใจว่าเขียนดีไหมขอให้เขียนจบก็ภูมิใจในตัวเองแล้ว 

เห็นสัญญาณจากเขา ไม่แน่ใจว่าเขาส่งมาหรือเราคิดไปเอง

Facebook Notes #4 เสพติด "รัก"

 " หนูรู้นะพี่ ว่าที่หนูทำมันผิดแต่หนูเลิกไม่ได้จริงๆ หนูรักเค้าและเค้าก็รักหนู แค่หนูเจอเค้าช้าไปเท่านั้นเอง "   น้องสาวแสนดีพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าแสนเศร้า หญิงสาวเข้าใจดีว่าการมีความรักมันเป็นอย่างไร ความเอ็นดูที่มีให้ ทำให้หญิงสาวพูดอะไรไม่ได้นอกจากฟังอย่างเข้าใจ ..  

" หนูต้องการความรักนะพี่ หนูต้องการคนดูแล คอยห่วงใย หนูไม่เคยได้รับสิ่งเหล่านี้จากครอบครัวหนูเลย... " 

" หนูรู้ว่ามันผิด และหนูก็เห็นใจผู้หญิงคนนั้น แต่ถ้าหนูต้องเลิกกับเค้า หนูขอเป็นคนเลวดีกว่า ..." 

 " หนูผิดด้วยหรือพี่ ที่หนูต้องการความรักจากใครสักคน ..."    

หญิงสาวถอนหายใจ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนอย่างเห็นใจ  

นั่นสินะ ... คนเรามันจะผิดมากขนาดไหนเชียวกับการต้องการแค่ความรักจากใครสักคน.. . ความรักมันเหมือนขนมหวาน ที่หลอกล่อให้เราหลงใหลโดยปราศจากความยับยั้งชั่งใจจมดิ่งอยู่กับความสุขที่ลวงตา ถ้าทานให้เป็น ก็จะอร่อยได้แบบถูกหลักอนามัย แต่ถ้าหลงใหลเสพติด ก็จะเกิดพิษแบบไม่ตั้งใจและยากที่จะถอนตัว ความทุกข์บนความสุขมันจะจีรังแค่ไหน . 

หญิงสาวเอามือลูบหัวเด็กสาวอย่างเข้าใจ  ทำได้เพียงเท่านี้... 

... 

...

 ...   

และได้แต่หวังไว้ว่าสักวัน เด็กสาวจะทานขนมหวานได้อย่างถูกต้องสักที    

-ผู้หญิงเล็บแดง- 

ธ.ค. 12, 2012 10:40:34pm

Facebook Notes #2 ครุ่นคิด

เป็นระยะเวลาหนึ่งที่หญิงสาวครุ่นคิด....เรื่องเดิมซ้ำๆ คิดซ้ำไปซ้ำมาแต่ยังคงลังเลในคำตอบ      

เพราะความจริงที่มีอยู่มันก็ดี  การเปลี่ยนแปลงอะไรที่ไม่มั่นใจในสิ่งที่จะได้รับย่อมสั่นคลอนความเชื่อมั่น แต่การโหยหาความฝัน มันทำให้ขาดแรงจูงใจในการสร้างสรรค์ หญิงสาวถอนหายใจ...พลางเขี่ยบุหรี่เบาๆ     

เพราะการใช้วัฏจักรชีวิตเหมือนอย่างคนอื่นเค้า  หล่อนจึงลืมไปเลยว่าวัฏจักรของตัวเองนั้นเคยเป็นอย่างไร     

 .........     

บางทีหญิงสาวมีคำตอบในใจแต่ยังไม่ถึงเวลาในการเลือกเท่านั้นเอง อดทนอีกนิดเถอะนะ  สักวันชีวิตคงหมุนไปตามทางของมัน แล้ววันนั้นหญิงสาวจะสบาย ปล่อยวางจากการเดินตามใคร แล้วหายใจได้ทั่วท้องสักที   

ผู้หญิงเล็บแดง 

ม.ค. 18, 2013 1:23:12am

Facebook notes #1 ฉันชอบของฉัน

 ฉัน...ชอบฟังเพลง 

ฉัน...ชอบขนมที่ไม่หวานเลี่ยน 

ฉัน...ชอบดอกไม้ 

ฉัน...ชอบสีส้ม 

ฉัน...ชอบดื่มชา 

ฉัน...ชอบนอนอาบแดดอ่อนๆในวันที่อากาศเย็น 

ฉัน...ชอบอ่านหนังสือ 

ฉัน...ชอบฟังเสียงฝนตกที่ดังกระทบสิ่งรอบข้าง 

ฉัน...ชอบน้องหมา 

ฉัน...ชอบวาดรูป 

ฉัน...ชอบอ่านหนังสือ 

ฉัน...ชอบโปสการ์ดที่เขียนด้วยลายมือและข้อความที่มาจากใจ 

ฉัน...ชอบนอนกลิ้งเกลือกบนผ้าปูที่นอนหอมๆ 

ฉัน...ชอบฝันกลางวัน 

ฉัน...ชอบทำอาหาร 

ฉัน...ชอบงานทำมือ 

ฉัน...ชอบแต่งตัว 

ฉัน...ชอบทาเล็บสีแดง 

ฉัน...ชอบอมยิ้มเวลาเจอเรื่องราวดีๆ 

ฉัน...ชอบรู้ให้เยอะที่สุดเท่าที่จะมากได้ 

ฉัน...ชอบให้โอกาส 

ฉัน...ชอบคาดหวัง 

ฉัน...ชอบปลูกต้นไม้ 

ฉัน...ชอบอาหารที่ปรุงเสร็จใหม่ๆ 

ฉัน...ชอบความคลาสสิค 

ฉัน...ชอบตุ๊กตาหน้าแปลก 

ฉัน...ชอบไม่ตามกระแส 

ฉัน...ชอบเวลาที่มีคนคิดบวกมากๆ มันน่ารักดี 

ฉัน...ชอบฟังเวลาคนอื่นพูด 

ฉัน...ชอบเล่าเรื่องตลก

 ฉัน...ชอบคิดในเรื่องไม่เป็นเรื่อง 

ฉัน...ชอบอากาศที่ไม่เย็นหรือร้อนเกินไป 

ฉัน...ชอบท้องเสีย 

ฉัน...ชอบลืม 

ฉัน...ชอบให้ห้องฉันมีสิ่งน่ารักๆเต็มไปหมด 

ฉัน...ชอบน้ำหอมกลิ่นผลไม้ 

ฉัน...ชอบผู้ชายใส่เสื้อยืดสีขาวคอกลม 

ฉัน...ชอบนั่งนิ่งๆมองทะเลเงียบๆ 

ฉัน...ชอบดอกหญ้าที่ขึ้นในฤดูใบไม้ผลิในเขตหนาว 

ฉัน...ชอบคิดว่าตัวฉันเองไม่ต่างกับสัตว์ตัวหนึ่ง 

ฉัน...ชอบดินสอ 

ฉัน...ชอบให้คนกอดเบาๆแล้วบอกว่าไม่เป็นไร 

ฉัน...ชอบคนพูดเพราะ

ฉัน...ชอบเครื่องประดับวิบวับ 

ฉัน...ชอบเวลามีคนคิดถึงฉันแล้วซื้อของมาฝาก 

ฉัน...ชอบตัดกระดาษ 

ฉัน...ชอบแสงสลัวๆของเปลวเทียนในความมืด 

ฉัน...ชอบดูภาพวาดที่เขาวาดด้วยความตั้งใจ 

ฉัน...ชอบคนคิดแปลกๆ 

ฉัน...ชอบแอบชอบ แอบแบบไม่ให้เขารู้ตัว

ฉัน...ชอบค้นคว้าในสิ่งที่อยากรู้ 

ฉัน...ชอบเด็กที่มี EQ  ดีๆ 

ฉัน...ชอบความไร้เดียงสาของสัตว์ 

ฉัน...ชอบตื่นขึ้นมาแล้วฝนตกเบาๆ 

ฉัน...ชอบเสียงกบร้องในเช้าที่ฝนตกนั้น 

ฉัน...ชอบกินผักและผลไม้ 

ฉัน...ชอบกินเนื้อ 

ฉัน...ชอบคิดสวนทางกับคนอื่นถึงแม้ในใจลึกๆจะคิดเหมือนเขาก็เถอะ 

ฉัน...ชอบทำหน้าตายเวลาเขิน 

ฉัน...ชอบระริกระรี้เวลาเจอสิ่งถูกใจ 

ฉัน...ชอบความน่ารัก 

ฉัน...ชอบลายแพทเทิร์น 

ฉัน...ชอบการออกแบบ 

ฉัน...ชอบวินเทจ 

ฉัน...ชอบสีสัน 

ฉัน...ชอบต้นไม้ใหญ่ๆมันให้ความรู้สึกอบอุ่น 

ฉัน...ชอบพับกระดาษ 

ฉัน...ชอบซื้อของ 

ฉัน...ชอบเวลามีคนมองหน้าฉันแล้วยิ้มเขินๆ 

ฉัน...ชอบผู้ชายยิ้มกว้าง

ฉัน...ชอบแอบมองคนที่ฉันรัก 

ฉัน...ชอบกินก๋วยเตี๋ยวไม่ใส่พริก 

ฉัน...ชอบหงุดหงิดเวลาไม่ได้ดั่งใจ 

ฉัน...ชอบกินนม 

ฉัน...ชอบกอด 

ฉัน...ชอบจับมือ 

ฉัน...ชอบสงสัย 

ฉัน...ชอบท่องไปในวิกิพีเดีย

 ฉัน...ชอบภาพถ่ายที่ใช้ฟิล์ม 

ฉัน...ชอบฟังเพลงเก่า 

ฉัน...ชอบคิดถึงชีวิตวัยเด็ก ที่ญาติวัยเดียวกันพาฉันผจญภัย 

ฉัน...ชอบกินข้าวมันไก่ 

ฉัน...ชอบเลี้ยงหมา 

ฉัน...ชอบกอดแม่ 

ฉัน...ชอบเรื่องที่พ่อฉันเล่า 

ฉัน...ชอบคุยกับน้อง 

ฉัน...ชอบแกล้งให้เด็กร้องไห้ ... ... ... 

ขอบคุณเพจ : ฉันชอบของฉัน ที่ทำให้ฉันนั่งคิดได้ว่าชอบอะไร และลืมไปแล้วว่าชอบอะไร

........................

ก.พ. 10, 2013 11:35:09pm

กลางฤดูฝน

 เดือนกันยายน

อากาศร้อนอบอ้าว ทั้งร้อนทั้งชื้น แฉะจากเหงื่อที่ไหลไม่ขาดสาย ทำให้เก้าอี้ทำงานที่ทำจากหนังเหนียวเหนอะหนะ จนต้องลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดถึงมานั่งทำงานได้

แอร์เครื่องเก่าที่เปิดจนเย็นสุดก็เย็นเหมือนแค่ลมหน้าหนาวในเมืองเขตร้อน  มีตัวช่วยเป็นพัดลมอีกตัวก็ไม่อาจลดอุณหภูมิที่เกิดขึ้นได้ ต้องรอให้ฝนตกเท่านั้น อุณหภูมิจึงลดลงมาทำให้สบายตัวหน่อย 

ก่อนหน้านี้ตอนยังเด็ก ฉันชอบฤดูฝน ชอบเสียงฝนกระทบหลังคา กลิ่นดินเปียกฟุ้งขึ้นจมูก เสียงกบร้องระงม สร้างบรรยากาศฝนการอ่านหนังสือได้อย่างดี  รู้สึกใจชื้นที่ไม่ต้องออกจากบ้านไปทำธุระ การนอนกลิ้งไปมาบนเตียงที่บ้านคือที่สุดแล้ว จนโตมาพร้อมความรับผิดชอบที่มากขึ้น ความรู้สึกจากที่เคยชอบเปลี่ยนไป เป็นความไม่สบายใจ การคาดเดาอะไรไม่ได้ ได้แต่ฝากความหวังไว้กับลมกับฟ้าทำให้ฉันวิตกกังวล กลัวธุระไม่เสร็จ เกรงไปไม่ทันนัด ครั้นเลิกนัดอยู่บ้านแล้วฝนไม่ตกก็ทำให้รู้สึกเสียดายโอกาสและเวลา  ฉันกลายเป็นคนเครียดและโทษฟ้าฝนไม่รู้ตัว 

อีกไม่นานจะเข้าฤดูหนาว ฤดูหนาวในเมืองเขตร้อนฉันชอบที่สุด อากาศเย็นสบายเหมือนฤดูใบไม้ผลิในเมืองหนาว อุณหภูมิที่ต่ำลงทำให้ใจเราเย็นตาม อะไรๆที่คาดเดาได้จะทำให้ฉันดีขึ้น  เป็นฤดูที่ฉันมีความสุข 

ก็ได้แต่หวังว่าฤดูหนาวนี้ จะทำให้ฉันมีความสุขจริงๆเสียที 

  

Mood #1

เธอเปิดเพลงรักให้คนอื่น

ฉันนั่งฟังเพลงนั้น