ฉันเจอเธอครั้งแรกเมื่ออายุ 28

ฉันเจอเธอครั้งแรกเมื่อตอนอายุ 28

เธอนั่งข้างฉันด้านขวา 

เมื่อฉันดึงสติได้ ฉันกลับพบว่าตัวเองนั่งอยู่ที่พื้นไม้เนื้อหนาขัดเงา นั่งพับเพียบ ใส่ชุดไทยสีทองสว่าง มีพานดอกไม้ไทยที่ฉันชอบวางข้างหน้า  เบื้องหน้ามีคุณพ่อใส่เสื้อราชปะแตน นุ่งโจงสีแดงทับทิมทอจากไหมมัดหมี่ประณีตอย่างดี คุณแม่ใส่ชุดไหมสีแดงทับทิมตัวเก่ง นั่งบนเก้าอี้ไม้สัก  ถัดมาเป็นคุณย่าใส่ชุดขาวนั่งวีลแชร์  อีกฝั่งมีหญิงสูงวัยแปลกหน้าร่างเล็กใส่ชุดแดงสีทับทิมนั่งยิ้มเพียงคนเดียว ข้างๆเป็นสาวน้อยร่างเล็กนั่งยิ้มอยู่ บรรยากาศครื้นเครง เปิดเพลงไทยเดิมร่วมสมัย 

เรานั่งอยู่ในศาลาไทยขนาดย่อม ที่ตกแต่งด้วยดอกไม้ไทยสีขาวนานาพรรณ หอมฟุ้ง มีเครื่องแขวนดอกมะลิแขวนยาวตามริมศาลา ห้อยแกว่งไกวตามลมพลางพัดโชยกลิ่นให้สราญใจ น้องสาว เพื่อนสาว ญาติผู้ใหญ่นั่งเรียงรายพร้อมรอยยิ้มสรวล บรรยากาศชื่นมื่น อบอวลด้วยความปิติ

ฉันรู้ได้ทันทีว่านี่คืองานมงคล งั้นคนที่นั่งข้างฉันก็คือว่าที่สามีฉันสิ ไวเท่าความคิด ฉันหันไปมองหน้าเธอทันที

เธอเป็นคนแปลกหน้าที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนในขณะนั้น ฉันจ้องเธอเพื่อจดจำทุกรายละเอียด ไรผม ขนคิ้ว แผงขนตา ตำหนิที่คิ้วด้านซ้าย จมูก ปาก รูขุมขน ติ่งหู เธอหน้าตาดี แต่มีบางอย่างที่ฉันแปลกใจว่าใช่สเปคฉันด้วยหรือ ฉันพินิจเธออย่างละเอียดด้วยใจสั่นไหว เพราะเมื่อฉันตื่นขึ้นมา ฉันจะตามหาเธอให้เจอ ฉันจ้องเธอนานอยู่อย่างนั้น

'แหมมมม...จ้องกันยังกับไม่เคยเห็นกันมาก่อน ' 

เสียงแซวดังขึ้นจากชายร่างใหญ่แปลกหน้า พร้อมเสียงหัวเราะถ้วนหน้าจากคนบริเวณนั้น เขาเองก็หัวเราะเบาๆ ด้วยอาการขวยเขิน ยิ้มหวาน 

'ก็ใช่นะสิ'  ฉันตอบเสียงดังในใจ 

ขณะที่กำลังขุ่นเคืองกับเสียงแซวที่ทำให้เสียสมาธิในการจดจำใบหน้าชายหนุ่มว่าที่ผู้เป็นที่รัก เธอมองหน้า สบตาฉันและกล่าวขึ้นเบาๆว่า

' ผมอยู่นี่แล้วปูชิ' 

.

.

.

พลันสติดับวูบ พร้อมตื่นมาบนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เหงื่อไหลท่วม ใจเต้นระรัวราวกับทะลุออกมาจากอกเสียให้ได้ เป็นอาการปกติหลังจากจิตหนีเที่ยว

ฉันพยายามนึกหน้าเธอ นึกทุกรายละเอียดที่ฉันพยายามจดจำเกี่ยวกับเธอ  อนิจจา มันหายไปราวกับไม่เคยพบเจอเธอมาก่อน 

ฉันจำรายละเอียดทุกอย่างในนั้นได้ ยกเว้นเธอ

..

..

และอีก 14 ปีต่อมาเราสองคนก็ยังไม่ได้พบกัน

2 เดือนผ่านไป

วันนี้เป็นวันหยุดวันแรง ถือเป็นวันหยุดยาวของชาวออฟฟิสแบบเราๆ

ได้มีโอกาสจัดเก็บบ้านใหม่ เคลียร์ของที่ไม่ได้ใช้ งงตัวเองเหมือนกัน อยู่คนเดียวแท้ๆแต่ของเยอะเหมือนอยู่สักสามคน 

ช่วงปีที่แล้ว อิเป็ดมาที่บ้าน นางนั่งกวาดตามองแล้วเปรยขึ้นมาทีเล่นทีจริง 

'ช่วงนี้พี่ปูโสดสินะ' 

กองหนังสือที่เรียงรายหนีปลวกถูกจัดเรียงกองพะเนินเต็มบนโต๊ะอาหาร ของอื่นๆถูกรื้อทิ้งไว้กลางบ้าน มีช่องว่างแค่แมวเดินพร้อมที่นั่งคุดคู้หน้าทีวี เป็นช่วงงดรับแขกอย่างไม่มีกำหนด จนกระทั่งเป็ดท้วงมานั่นแหล่ะ

ฉันหัวเราะให้กับประโยคนั้น 

รอบนี้ก็ยังเก็บกวาดไม่หมด แต่พอสบายหูสบายตาและรับแขกขึ้นมาได้บ้าง ระหว่างนั่งสบายใจก็หันไปเจอมุมแมว มุมที่ลูกสาวขอความเป็นส่วนตัว

ผ่านมา 2 เดือนแล้วนะที่เจนไม่อยู่ ยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดีเหมือนเพิ่งเกิดใหม่ๆ ต่างแค่ตอนนี้มีสติและรับมือพร้อมจัดการอารมณ์ตัวเองได้ 

ยังคงคุยกับภาพ  สมมติเหตุการณ์ถึงเจนบ้างบางเวลา ยิ้มไปกับคลิปและหัวเราะเมื่อมีคนแซวถึง ท้ายที่สุดแล้ว เวลาก็ช่วยเยียวยาตัวเราเองได้โดยไม่ต้องพึ่งใคร 

เคยคิดเหมือนกันว่า ถ้ามีใครสักคนคอยปลอบประโลมข้างๆ สติคงไม่กระเจิงขนาดนี้ แต่การกอดประโลมตัวเองก็ดีขึ้นได้แค่อาจช้าหน่อย 

อ่อนแอก็ร้องไห้ ไม่สบายก็ไปหาหมอ แค่ตั้งสติแล้วทุกอย่างก็ผ่านไป พึ่งคนอื่นให้น้อยแล้วตัวเราจะมั่นคง

......

เดือนที่แล้วเดินทางบ่อย ไม่ค่อยมีเวลาให้ตัวเองนั่งทำแบรนด์ส่วนตัวเลย หวังว่าเดือนนี้คงเป็นรูปเป็นร่างขึ้น จะทะยอยเอาสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาให้หมดภายในปีนี้ 

เลิกงอแง เลิกท้อแท้ เลิกดึงดัน อะไรที่ใช่มันจะง่าย 

แค่ลงมือทำ ข้ออ้างทุกอย่างจะหมดไป /ปอนด์ จาตอบเซ่น กล่าวไว้ 

.........

ช่วงนี้ เป็นช่วงหมดไฟการเข้าครัว เลยเอาของในช่องแช่แข็งมาอุ่น เพราะรู้สึกอยากใช้เวลากับอย่างอื่นมากกว่า 

หวังว่าปีนี้เป็นปีของปู ไม่ต้องสำเร็จมากแต่ให้ตัวเองได้เรียนรู้อะไรขึ้นบ้างก็พอ

🌻🌻🌻🌻🌻🌻

เริ่ม!

แต่ไหนแต่ไร เคยอยากทำแบรนด์ตัวเองมาตลอด แต่ก็ผลัดวันประกันพรุ่ง มีข้ออ้างให้ตัวเองไปเรื่อยๆ สิ่งที่อยู่ในหัวยังคงล่องลอยอยู่อย่างนั้น

ปีนี้มีความรู้สึกว่า เวลาเหลือน้อยลงทุกที ถ้าจากไปโดยมีสิ่งที่ค้างคาใจคงไม่ดี เริ่มขุดตัวเองจากความเหนื่อยล้ามาทาสีบ้าน จัดบ้านใหม่ เพื่อสร้างบรรยากาศให้แช่มชื่น

น่าจะได้ผล มีความรู้สึกแอคทีฟเหมือนได้ความหวานจากเค้กก้อนโต งัดเอาสิ่งที่วิ่งวนเข้าออกในหัวออกมาให้หมด จนได้แบรนด์แรกขึ้นมา

และถ้าให้ได้อย่างที่คิดไว้ ปีนี้ต้องได้อีก 3 แบรนด์

นิยายเสร็จให้ได้สักเล่ม

และเรียนภาษาอิตาลีจริงจังสักที

เป็นปีที่เริ่มต้นได้แย่ เจอความสูญเสียจนยากทำใจ แต่จะประคองตัวเองให้ผ่านไป

.........

NIDHRA คือแบรนด์ที่หนึ่ง เรื่องราวของการนอนที่ดี  

สิ่งที่ไม่เคยบอก

Time to Start !

เป็นคนชอบซื่อของกระจุกกระจิกมาก ชอบให้การดำเนินชีวิตเป็นไปแบบน่ารักๆ ยิ่งดีไซน์ถูกใจ แพงแค่ไหนก็ซื้อ 

ได้แต่คิดว่า ทำขายมั่งดีกว่า เหมือนทำใช้เองแล้วแบ่งให้คนที่ชอบได้ใช้ด้วย คิดมานานหลายปีดีดักแต่ไม่ลงมือสักที กลัวบ้าง ไม่มั่นใจบ้าง ก่อนที่ไฟจะหมดขอลงมือสักครั้ง

คิดไว้ว่าจะทำ 3 แบรนด์ ค่อยๆทำสเกลเล็กก่อน อย่าเพิ่งทำใหญ่ ค่อยๆสร้างไปเน้นขายลูกค้าต่างชาติเป็นหลัก

ดีเทลเยอะสิ่ง แค่คิดก็เหนื่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่เริ่มอะไรเลย ต้องท่องไว้ๆ "อิสระทางด้านเวลาๆ" แก่ไปมากกว่านี้ไปไหนไม่ได้แล้วนะ อยากมีเวลาให้หลาน ให้แมว ให้ครอบครัว และให้ใครสักคนที่ผ่านเข้ามา 

ตั้งไว้เป็น New solution  ปีหน้า ไม่ตั้งอะไรเยอะแยะ เอาแค่นี้ เปิดร้านให้ได้ 

จะไหวไหมนะ อะฮืออออ

เวลา

อีกไม่นานก็สิ้นปี

สิ่งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นปียังไม่ได้ลงมือทำเลย

รู้สึกโกรธตัวเองอยู่ลึกๆ

เป็นปีที่มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

มีสติ ขาดสติ ก็บ่อยครั้ง

แต่เป็นปีที่สอนเรื่องการปล่อยวางได้ดี

เครียด เหงา เศร้า 

โชคดีมีหลานชายคอยประโลมใจ

ทะเลาะกับแมวเกือบทุกวัน

จนรู้สึกว่าบรรยากาศในบ้าน Toxic

ต้องปรับความคิดตัวเองใหม่

แมวก็คือแมว อย่าคาดหวังกว่านี้

ขยันเป็นช่วงๆ

ความขี้เกียจแปรผันตรงกับความเครียด

อายุเยอะแล้วต้องมองความมั่นคงถึงอนาคต

ไม่ได้ตายง่ายอย่างที่คิด

อยากมีความรักที่ดี

แต่อยู่คนเดียวก็สบายใจดี

เข้าโรงบาลเกือบทุกเดือน
ไม่สบายจนเครียด
พบว่าเพราะเครียดเลยไม่สบาย

พอรู้ตัวว่าเหลือเวลาไม่มาก

เลยใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น

ฝืนความรู้สึกในบางที แต่อุ่นใจดี

อยากเป็นคนปล่อยวางง่ายๆ

ยากแค่ไหนก็คงต้องพยายาม
ก่อนจะเสียเวลาไปมากกว่านี้

เจน

น้องเจนเป็นน้องสาวแท้ๆของเอลิซาเบธและไบกี้ คลานตามกันในท่อระบายน้ำหน้าร้านขายยาตอนอายุ 2 สัปดาห์ในคืนวันฝนตกที่นำ้ท่วมขัง โชคดีที่เจอน้องต้นกับน้องแอม

ทั้งสองได้เอา 3 ทารกแมวมาเลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ลืมตา ป้อนนม เช็ดตัว นวดตูดกระตุ้นการขับถ่าย พร้อมถามเราว่าอยากเลี้ยงแมวไหม 

ตัวนี้เอลิซาเบธเบบี้

น้องเจนเบบี้

พอเห็นรูปที่น้องส่งมาให้เราก็ตอบตกลงทันที เลี้ยง 2 ตัวดีกว่าเลี้ยงตัวเดียว ให้วิ่งเล่นกัน เพิ่มพลังชี่ให้บ้าน 

เลี้ยงมาได้ 5 เดือนน้องเจนเริ่มมีอาการขึ้นรา ตามประสาแม่แมวมือใหม่เลยพาไปหาหมอมั่งไม่ไปหาหมอมั่ง ยาที่หมอให้มาไม่ดีขึ้น ก็เปลี่ยนหมอไปเรื่อยๆ แต่ละหมอบอกโรคไม่เหมือนกัน

แพ้อาหารบ้างล่ะ เป็นภูมิแพ้บ้างล่ะ เป็นเชื้อราบ้างล่ะ เป็นโรคประจำตัวบ้างล่ะ อะไรก็ไม่รู้ รู้แต่เจนมีค่าไตสูง กลัวเจนเป็นโรคไต เลยหยุดหาหมอ รักษาแต่เพียงภายนอกอย่างเดียว 

เหมือนเจนดีขึ้นเป็นระยะๆ  แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นอีก โดยเฉพาะช่วงที่เรางานยุ่ง มารู้อีกที อาการก็โคม่า มีการผ่าตัดซีสต์ที่ขาทั้ง  2 ข้าง หลังจากผ่าตัดเสร็จ มีอาการแพ้ เป็นหนอง ต้องล้างแผลอยู่เกือบเดือน 

นอนกอดแขนแม่ด้วยความเจ็บและกลัว

อาการดีขึ้นจากการให้ยาตัวแรง พอร่างกายแข็งแรงก็วิ่งเล่นกับพี่ จากที่เอาแต่นอน มู้ดดี้ เราเห็นก็ดีใจ แต่พอยาหมดฤทธิ์ก็กลับมาเป็นอีก 

ก็ได้แต่ต้องรักษาไปตามอาการ กินยาต่อเนื่องไปเรื่อยๆ รักแล้วก็ต้องดูแลให้ถึงที่สุด

ครั้งล่าสุดมีอาการติดเชื้อในกระแสเลือด เพราะเรามัวแต่ยุ่งเรื่องงาน ยุ่งเรื่องตัวเอง (ตัวเองก็ป่วยจนต้องเข้า รพ. เพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องงาน) รู้สึกผิดกับเจนมาก หลังจากนี้จะเอาใจใส่เจนให้มากกว่านี้

พาเจนเดินเล่นครั้งแรก แววตาตระหนกมาก ขี้เลยลูก ขี้ใส่บ้านอีฟเลยลูก 

ยังคงกลัวคนแปลกหน้า วนเวียนใกล้แม่ ทำตัวเป็นเด็กดี

อยู่แต่ในบ้าน พอเจอคนมากๆก็ไปไม่เป็น  อินโทรเวิทเหมือนแม่เลยลูก

จากไม่เคยชอบแมว ไม่คิดเลี้ยงแมว พอได้เลี้ยงก็รู้สึกได้เลยว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด มันคือพลังบวกอย่างนึง ที่ทำให้เรารู้จักให้ 

ค่ารักษาพยาบาลน้องเจนได้รถยนต์คันนึง แต่การตื่นมาได้เห็นหน้าเขา เราว่ามันก็คุ้มแล้ว ก็ใช้คันเก่าไปนานๆนี่แหล่ะ

เดินเอาหน้ามาซบอุ้งมือ

รัก

Let get start.

ลังเลในการตัดสินใจมาตลอด ว่าจะปิดโซเซียลดีหรือไม่? เพราะเป็นสถานที่เดียวที่เราใช้ติดต่อกับผู้คนโดยไม่ต้องสื่อสารโดยตรง 

ในเฟสบุ๊คเรารับแอดเพื่อนมากมาย เพราะมองเห็นโอกาสในการซื้อขายสินค้า ทำการตลาด แต่ตั้งแต่เฟสบุคทำอะไรอำเภอใจ เปลี่ยนแฟลตฟอร์มเป็นว่าเล่น เรารู้สึกยืมจมูกคนอื่นหายใจมากเกินไป ไอจีก็เหมือนกัน

เราอาจต้องพึ่งพาช่องทางอื่นที่เราต้องเป็นเจ้าของเอง เหมือนกูรูการตลาดได้กล่าวมาหลายปี ว่า e-commerce การฝากร้านขายของจะไม่เวิร์คอีกต่อไป เราต้องสร้างเว็บไซด์ของเราขึ้นมาเอง และอาศัยโซเซียลพวกนี้เป็นแค่ทางผ่านมาบ้านเรา

แต่ก่อนอื่น สร้างโปรดักส์ ก่อนนะปู 😔

เรากำลังเริ่มเขียนนิยายด้วย มีอะไรที่จะทำอีกเยอะ  อยากมีสติและสมาธิมากกว่านี้

ปกติทุกวันนี้นอกจากงานที่กินพลังงานไปเกือบหมดในแต่ละวัน สื่อโซเซียลยังกินเวลาไปไม่น้อย ส่องคนนั้น ดูอันนี้  ไปเรื่อยจนไม่ได้ทำในสิ่งที่ควรทำ

เรารู้สึกถึงการ wrong communication ด้วยแหล่ะ มีคนบางคนเข้าใจผิดในการโพสเฟสข

องเราไม่น้อย เฟสบุ๊คกลายเป็นตำราตัดสินใครสักคนไปโดยปริยาย เราไม่โอเค

เราโดนใครบางคนบล็อคโดยไม่รู้สาเหตุ คงมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกแย่มานาน ยิ่งแก้ยิ่งแย่ การสิ่อสารผ่านตัวอักษรมันอันตรายถ้าอีกฝ่ายมีอคติ  เสียใจแต่ก็ต้องยอมรับในการตัดสินใจของเขา

ลองดูว่าการปิดสื่อโซเซียลของตัวเองนี้จะได้ผลสักกี่แค่ไหน สิ่งที่คาดหวังจะเสร็จหรือไม่ เราจะทุรนทุรายไหม 

ผ่านมา 1 วัน รู้สึกไม่ชินเลย 

...

ปล่อยใจไปตามความรู้สึก

เลิกแสดงว่าเก่งสักวัน

แมวนอนซุกข้างตัว

ฝนตกข้างนอก

หมอนเปียกปอน

Crazy for Korean home style food

 ก่อนหน้านี้ไม่ใคร่สนใจอาหารเอเชียสักเท่าไหร่ค่ะ ปูรู้สึกว่าโซเดียมเยอะ ไม่ทางตรงก็แฝงมาในรูปแบบต่างๆ  ตามประสาคนที่ไม่ค่อยดูแลตัวเองแต่ขี้เกียจเข้าโรงพยาบาล เลยเลี่ยงได้ก็เลี่ยงไป สนใจอาหารตามทะเลเมอดิเตอเรเนี่ยนเสียมากกว่า 

อาหารฝั่งโน่นจะเน้นรสชาติตามธรรมชาติ ให้ความสำคัญกับวัตถุดิบ ชูรสชาติธรรมชาติมากกว่าปรุงแต่งจนเสียรส เครื่องปรุงน้อยและไม่ปรุงแต่งมากเกินไป อะไรที่จับต้องได้ ตาเห็น ปูจะเทใจให้มากกว่า

จนมาพักหลังนี้จริงๆที่ได้เริ่มทานปิ้งย่างเกาหลี ก็ทานได้แต่ไม่ได้ติดใจนัก ยื่งในช่วงกระแสแดจังกึมฟีเว่อร์ ปูนี้แทบไม่ได้แตะ จนกระทั่งมาศึกษาวิถีแมคโคไบโอติก จึงได้รับรู้ถึงการปรับสมดุลร่างกายผ่านอาหาร เลยกลับมาสนใจอาหารพื้นบ้าน ลามมาถึงวัฒนธรรมอาหารเอเชียอื่นๆ 

ประสานกับการได้ดู MUKBANG ของสาวเกาหลีท่านนึง ที่ทำอาหารทานเอง แล้วปูเริ่มสนใจในวิถีการกิน เลยลามไปติดตามการดูอาหารตามบ้านต่างๆ 

สิ่งนึงที่สำคัญมากๆในมื้ออาหารเกาหลีคือ การกินสมดุลระหว่างผักกับเนื้อสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นผักสด หรือผักแปรรูปในรูปแบบจานเคียง การดองที่เราเรียกกิมจิ  คนเกาหลีทานผักในแต่ละมื้อเยอะจริงๆ

กิมจินอกจากเป็นอาหารหลัก เหตุจูงใจสำคัญคือการแปรรูปเก็บไว้กินในฤดูหนาว ในช่วงที่ปลูกผักไม่ได้ การกินกิมจิเป็นการเพิ่มพรีไบโอติกส์ให้กับร่างกายอีกด้วย ซึ่งสำคัญมากๆกับระบบขับถ่ายและเกี่ยวโยงไปถึงระบบประสาทอื่นๆ คอยช่วยให้ร่างกายไม่อ่อนแอและไร้โรคภัย 

พอศึกษาไปอีกจะพบว่า ประเทศเกาหลีเป็นประเทศยากจนมาก่อน ด้วยภูมิทัศน์ที่ไม่เอื้ออำนวยในการทำเกษตรและฤดูหนาวที่ยาวนาน และสงครามที่รุกรานยาวนาน ทำให้ชาวเกาหลีมีความเห็นคุณค่าของอาหารเป็นอย่างมาก ข้าวทุกเม็ด รากของพืช เปลือกของผัก ชาวเกาหลีไม่ทิ้งลงถังขยะ 

จนกระทั่งปัจจุบันที่การพัฒนาประเทศไปไกลมาก เกาหลียุคใหม่ได้มีการสั่งผักมาจากจีน หมูจากออสเตรเลีย อื่นๆบ้วนนำเข้าแทบทั้งสิ้น น้อยมากที่ยังทำเกษตรกรรมเป็นอุตสาหกรรม ส่วนใหญ่ทำเพื่อกินในครัวเรือนมากกว่า  ถึงกระนั้นในเมนูอาหารเกาหลี เรายังค้นพบวัฒนธรรมอาหารดั้งเดิมที่ไม่เคยไหลไปกับความเจริญ

ช่วงนี้ปูชอบดูคลิปแม่บ้านท่านหนึ่งที่ทำคลิปลูกสาว ลูกชาย ทานอาหารที่แม่ทำอย่างเอร็ดอร่อย แน่นอนว่าเป็นกฎสากลโลกไปแล้วว่า รสมือแม่นั้นอร่อยที่สุดในโลก โดยอาหารบนโต๊ะนั้นเรียบง่าย ผักชามโต พร้อมกิมจิประเภทต่างๆ  มีอาหารจานหลักบางวันก็ซุป บางวันก็ผัดเนื้อ บ้างก็เนื้อย่าง หมูต้ม ไก่ทอด อะไรก็ว่าไป แต่ไม่เคยขาดผักสักครั้งเดียว

วันนี้มีภาพอาหารบนโต๊ะอาหารของคุณ Maangchi มาให้ชมค่ะ คุณเขาเป็นแม่บ้านเกาหลีที่ย้ายไปอยู่อเมริกา แล้วโด่งดังมีชื่อเสียงจากการทำอาหารเกาหลีลงบลอคค่ะ 

แต่จริงๆแล้วที่ปูชอบจะมีจานผักโตๆวางเคียงอยู่ด้วยค่ะ แต่ในรูปไม่มี  ใครสนใจการทำอาหารเกาหลี ติดตามคุณ Maangchi ได้ที่ https://www.maangchi.com/    คุณเขามี Youtube ด้วยค่ะ 

ความเชื่อ

เชื่อเรื่องฮวงจุ้ย ดวง สี หรือตัวเลขกันไหมคะ?

ตอนเด็กๆเคยได้ยินสำนวนหนึ่งที่ว่า "เด็กเชื่อพ่อแม่ วัยรุ่นเชื่อเพื่อน ปริญญาตรีเชื่อตัวเอง ปริญญาโทเชื่อตำราวิชาการ ปริญญาเอกเชื่อหมอดู"  ฉันงงหนัก จะมีคนเชื่อคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองได้ด้วยเหรอ? ตอนนั้นฉัน 13 ปี 

คุณอาฉันเป็นคนเรียนเก่ง สอบชิงทุนไปต่อปริญญาเอกที่เมืองนอกเมืองนา คุณพ่อได้ส่งฉันไปเป็นติ่งชีวิตเขา  ช่วงหนึ่งที่อยู่ด้วยกันฉันมักเห็นกล่องพัสดุมาส่งที่ห้องพักบ่อยๆ ของข้างในเป็นลูกแก้วปัดรังควานบ้าง กระดิ่งเรียกโชค หรือสร้อยสมหวังในความรัก 

ในวัยที่มีพลังชีวิตเหลือเฟือ ฉันไม่เข้าใจนักว่าทำไมถึงเชื่ออะไรแบบนี้ พระพุทธเจ้าเคยสอนไว้ว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน การพึ่งอะไรที่เราสัมผัสไม่ได้ถึงความจริงใจ ฉันรู้สึกจนตรอก ในวันนั้นฉันไม่เข้าใจโลกผู้ใหญ่มากนัก

พอเข้าสู่วงการหมอดูไพ่ยิปซี มีคนมากมายมาดูกับฉันพร้อมการันตรีถึงความแม่นยำ ฉันไม่ได้รู้สึกยินดีหรือเหลิงไปกับคำเยินยอเหล่านั้น ฉันไม่เชื่อ ใช่ ฉันไม่เชื่อเรื่องดวงแต่ดันเป็นหมอดู ย้อนแยงสิ้นดี ฉันดูเพราะต้องการทอสอบความแม่นยำของทฤษฎี ดูเพราะเก็บสถิติอะไรทำนองนั้น หรือดูเพราะอยากสาระแนชีวิตของใครต่อใคร 

- ดูให้ตัวเองยิ่งแล้วใหญ่ บอกว่าเขาจะกลับมา สุดท้ายก็โดนทิ้งอย่างไม่ใยดี -

มาวันนี้ ฉันในวัยกลางคนที่ตกผลึกชีวิต ได้วิเคราะห์ชีวิตตัวเองก็พบว่า ที่ชีวิตตัวเองไม่ดีอย่างที่คิด เพราะฮวงจุ้ยย! เฮ้ย ฉันเริ่มศึกษาอย่างจริงจังและพบว่า การที่ฉันไม่สมหวังในความรัก เพราะนอนผิดทิศ  การที่ฉันคิดเรื่องงานตลอดเวลาเพราะโต๊ะทำงานอยู่หน้าบ้าน การที่ฉันขับรถใจร้อนเพราะเลขทะเบียนมีเลข 2 กับ 5  การที่ฉันหาเงินได้เยอะแต่กักเงินไม่อยู่เพราะประตูกับหน้าต่างวางเรียงกัน 

แน่นอนว่า ฉันจะรีโนเวทบ้านเร็วๆนี้  และคิดว่าชีวิตฉันจะสบายขึ้น และมีแฟนกับเขาสักที 

ฉันกลับกลายเป็นอย่างคนที่ฉันเคยมองว่าจนตรอกอย่างเต็มใจ ในช่วงวัยที่ไม่มีใครให้ยึดเหนี่ยวจิตใจ