2017

Welcome to 2017

เวลาผ่านไปไวโดยเฉพาะช่วงที่เรามีความสุข
แต่ในทางตรงกันข้าม เวลาจะเดินช้าอย่างยิ่งยวดถ้าเราทุกข์
แต่ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข เพียงแค่เราลืมตาอยู่
....เวลาก็เดินผ่านไปตาม -หน้าที่-ของมัน....

ฉันไม่ค่อยชอบปีที่แล้วเท่าไหร่นัก
สิ่งต่างๆที่ฉันไม่คิดว่ามันจะรับมือไม่ไหวได้เกิดขึ้นมากมาย
ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอ อ่อนไหว
ร้องไห้ฟูมฟายโดยไม่จำเป็น
แต่ก็นั่นแหล่ะ เมื่อเวลาได้ทำหน้าที่ของมัน
ฉันก็ผ่านมาได้และยิ้มได้อีกครั้ง

ปีนี้ฉันหวังเป็นอย่างยิ่ง
ว่าฉันจะมีสติ
เลิกฟูมฟาย
ใจเย็น
เป็นคนดี
ตั้งใจ
เลิกมองโลกในแง่ร้าย
เลิกฟุ้งซ่าน
โฟกัสอนาคตตัวเอง
ออกกำลังให้มากขึ้น
รักตัวเองให้มากขึ้น
หยุดมโนในความสัมพันธ์ที่ไม่มีจริง


ไม่รู้จะทำได้แค่ไหน แต่จะพยายามให้มากที่สุด

หวังว่าปีนี้ เธอคงไม่ร้ายกับฉันสักเท่าไหร่นะ

ปู

ว่างเปล่าเกินไป

บางครั้งมีความรู้สึกอยากเขียนอะไรบางอย่าง

- แต่ไม่รู้ว่าอยากเขียนอะไร -

เลยปล่อยให้ความอยากเกาะติดในความรู้สึก
และเฝ้ารอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อปลดปล่อย...

.............................................................................................

พิมพ์ค้างไว้มา 2 ชั่วโมง เผื่อจะรู้ใจตัวเองว่าอยากเล่าอะไร
สุดท้ายก็ว่างเปล่าอยู่ดี

ระบายไว้ในวันที่ว่าง วันที่มีสิ่งอยากทำอยู่เต็มไปหมด
แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี...

.............................................................................................

ความคิดฉันช่างอัศจรรย์ในการไม่รู้ใจตัวเอง


ปูชิ

แฟนเดย์

เนื่องจากต่อมโรแมนติคฝ่อเพราะไม่ได้ใช้งานมาพักใหญ่ๆ การเข้าไปดูหนังโรแมนติคกลับกลายเป็นการจับผิด และมองในอีกด้านมุมนึง....

-- มันเป็นเรื่องร้ายๆ ของคนร้ายๆ มารวมกันเต็มไปหมด --

หนังว่าด้วยเรื่องราวการแอบรักสาวของหนุ่มไร้ตัวตนของบริษัทแห่งนึง ได้มีโอกาสได้ไปเที่ยวด้วยกันที่ญี่ปุ่น และเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้นางเอกสาวความจำเสื่อมชั่วคราว พ่อพระเอกผู้แสนซื่อเลยใช้โอกาสนี้สวมบทเป็นแฟนขึ้นมา แต่เมื่อนางเอกความจำฟื้นคืนมา ก็จะลืมช่วงเวลาที่อยู่กับพระเอกไปจนหมด ....

-มันเป็นความโรแมนซ์ที่แสนเจ็บปวด-
เพื่อนเราไปดูก็อินมาก เพื่อนผู้ชายก็อินกับการเป็นเด่นชัย เพื่อนผู้หญิงก็อินกับการเป็นนุ้ย เข้าอกเข้าใจในตัวละครและเจ็บปวดกับการตัดสินใจของพระเอก

แต่.......เพราะหนังถูกกำหนดให้เป็นหนังโรแมนติค มันเลยทำให้เราไม่อินไปในความพยายามโรแมนติคนั้นแม้แต่นิดเดียว แต่เราอินกับความรักของพวกเค้านะ ถ้าหนังทำออกมาเป็นดราม่ารักหมองหม่น เราคงจะรักและอินเรื่องนี้ได้ไม่ยาก...

หนังพยายามอย่างมากที่จะยัดเยียดความโรแมนติคเกินจริง เขียนบทเชิดชูพระเอกอย่างเด่นชัยมากเกินไป และพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะให้ทุกคนรักนางเอกอย่างนุ้ย ซึ่งผู้เขียนบทคงอ้างอิงและทำการบ้านมาพอสมควรกับการวางคาแรคเตอร์ของตัวละคร ให้ดูขี้แพ้น่าเห็นใจและความน่ารักสดใสน่าทนุถนอม  แต่คนเขียนบทคงลืมไปนิดนึงว่า คนแบบนี้มันมีอยู่ในสังคมจริงๆ และคนที่มีอยู่ในสังคมจริงๆนั้นเค้าไม่ได้น่าเห็นใจแบบนี้....


.................................................................................................................................

หลังจากนี้เป็นการวิเคราะห์ตัวละครในใมุมมองส่วนตัวของเราและต้องขอโทษด้วยถ้ามันไปกระทบใจใคร

1.เด่นชัย (พระเอก) คนหัวแข็งขวางโลก
เป็นพระเอกที่ถูกกำหนดมาให้เป็น Loser อย่างเต็มรูปแบบ หน้าไม่หล่อ พ่อไม่รวย นิสัยไม่ดี เข้าสังคมไม่เก่ง ทำทุกอย่างเพื่อนางเอก ปกป้อง เห็นใจและเข้าใจ

- โอ้ยยยยยยย เอาที่ไหนมาเห็นใจตานี่ เด่นชัยนี่ไม่ได้เป็นลูสเซอร์เลยนะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เค้าเป็นเค้าเลือกที่จะเป็นเองทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าไม่รู้ตัวเพราะมีคนคอยเตือนเรื่องพฤติกรรมตลอด แต่ก็ไม่เคยสน มั่นใจในตัวเองสูง เป็นคนหัวแข็ง สุดโต่ง มองโลกในแง่ร้าย และตั้งแง่กับทุกคน คนเดียวที่เด่นชัยดีด้วยคือนุ้ยเท่านั้นเอง.... 
ด้วยความที่เป็นคนหัวแข็ง ความรักของเด่นชัยเลยเป็นแบบไม่แคร์ว่าสิ่งที่ทำนั้นจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนหรืออึดอัดแค่ไหน เด่นชัยไม่ใช่คนซื่อ สัมผัสไม่ได้ถึงความซื่อเลย เป็นผู้ชายธรรมดาที่หาโอกาสเคลมนางเอกตลอดเวลา คือทุกอย่างที่ทำมาหวังผลทั้งนั้น (ซึ่งเราเข้าใจนะ แต่หนังมันบิ้วให้เห็นใจพระเอกไง แต่เราดันเห็นใจไม่ลง) พอมีโอกาสที่นุ้ยความจำเสื่อม เด่นชัยกับสมอ้างเป็นผัวเค้าซะงั้น (ค่ะ !!!)

ในสายตาเรา เด่นชัยฉลาดมาก ที่จะเดินหมากแบบนี้ ฉากจบที่ลบไฟล์วิดิโอออกนั้น มันไม่ได้ทำให้เด่นชัยเป็นพระเอกในสายตาเราเลย เด่นชัยเป็นไอที เด่นชัยรู้อยู่แล้วว่าการลบไฟล์ยังไงซะไฟล์ก็สามารถกู้คืนมาได้หรืออยู่ใน Icloud อยู่ดี เด่นชัยเลือกที่จะเก็บไฟล์นึงไว้โดยอ้างปลอมๆว่า อยากให้นุ้ยเป็นที่ระลึก ....

เฮลโหลววววว เด่นชายยยยยยย พ่อตัวดี! พ่อแมกไกเวอร์!  การที่เราจำอะไรไม่ได้แต่จู่ๆมีไฟล์วิดิโออะไรไม่รู้ที่เรามีความสุขมากๆ โผล่ขึ้นมาเนี่ย มันทำให้เราข้องใจมากนะ ยิ่งเรามีความสุขมากๆในวันที่ทุกข์มากๆแล้วนี่ มันยิ่งสะกิดใจที่สุด ยังไงก็ค้างคา นุ้ยต้องทำวิถีทางเพื่อหาคำตอบตรงนี้ ....ร้ายกาจมาก

การลาออกของเด่นชัยไม่ใช่การลาออกแบบผู้แพ้แต่เป็นการลาออกอย่างผู้ชนะ เด่นชัยอาจจะลาออกไปตัดผมและกระดิกเท้ารอนุ้ยอยู่ที่บ้านก็ได้ ( แต่อาจจะนานนิดนึงนะเพราะนุ้ยโลวเทค...)

ระดับความร้าย 8/10

ปล. นี่ถ้าฉันเป็นคุณทอปนี่โกรธนะ อยู่ทำงานดึกดื่นเพื่อเล่นเกมโหลดเพลงให้สาวเนี่ย มันเปลืองไฟรู้ไหม ค่าโอก็ได้อีกต่างหาก ฮึ่ม!
ปล. ถ้าฉันเป็นนุ้ย รู้ว่ามีคนมาเปิดคอมโหลดเพลง เล่นเกมให้นี่โกรธนะ เพราะบางทีอาจจะเข้าถึงข้อมูลเชิงลึกก็เป็นได้ ไม่รู้ว่ารู้ว่าเห็นอะไรบ้าง ....เด่นชัยล้ำเส้นมาก
ปล. หนังพยายามอย่างมากที่จะยัดเยียดความเป็นไอ้ขี้แพ้ ผ่านสัญลักษณ์ต่างๆ แต่มาติดที่ผู้เขียนบททำการบ้านน้อยไปนิด ความเป็นไอ้ขี้แพ้มันเลยไม่สมจริง ย้อนแยงกันไปหมด

..............................................................................................................................

2. คุณนุ้ยยยยยยยยยยยย (นางเอก) ชะนีหน้าสวย แอ๊บใส หลอกใช้ความรู้สึกคนอื่น

นางเอกของเราถูกวางคาแรคเตอร์ให้สดใส ร่าเริง อมทุกข์ น่าเห็นใจ น่าทะนุถนอม บอบบาง เพราะคนเรามองคนที่ภายนอก จึงไม่แปลกที่จะตกหลุมรักนุ้ยกันถ้วนหน้า  

- ค่ะ นุ้ย ในฐานะชะนีด้วยกัน เราบอกได้เลยว่านุ้ยนี้แหล่ะเป็นผู้หญิงที่ร้ายมากก เพราะตัวหนังยัดเยียดความทุกข์ที่นุ้ยมีให้คนดูอย่างเราๆสงสารเห็นใจเกินไปจนลืมมองเรื่องศีลธรรมความถูกต้อง เราเลยดูไป ขัดใจไป ...อย่างที่สุดไม่ได้

นุ้ยเป็นชะนีหน้าตาดี มีฐานะ มีความรู้ มีความสามารถ แต่เลือกเส้นทางการเป็นเมียน้อย แล้วเฝ้ารอว่าสักวันเค้าจะหย่ากัน ผู้หญิงแบบนี้ไม่น่าเห็นใจสักเท่าไหร่นะ เพราะคนเขียนบทเป็นผู้ชายด้วยล่ะมั๊ง เลยไม่รู้เท่าทันมารยาหญิง ความคิดผู้หญิง และเหตุผลของผู้หญิง เลยตัดบทให้นุ้ยเป็นผู้หญิงอ่อนต่อโลก เทิดทูนความรัก จะได้ดูน่าเห็นใจ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว นุ้ยเป็นผู้หญิงร้ายๆคนนึง ที่หลอกใช้ความรู้สึกดีๆของคนอื่น

เรื่องที่จอดรถเป็นอีกเรื่องนึงที่เรารู้สึกตะขวิดตะขวงใจ คือการที่เราขับรถมา แล้วมีรถคันนึงขับออกไปพอดีตลอดระยะเวลาหลายปีนี่ ไม่สงสัยบ้างเลยเหรอว่ามันรถคันเดิมนะ ทะเบียนรถเดิมนะ (ถ้าเด่นชัยไม่เปลี่ยนรถเป็นว่าเล่นนะ) เป็นเรานี่สงสัยมาก และสืบจนรู้แหล่ะว่ารถคนนี้เป็นของใคร และแอ๊บใสต่อไป.....เราว่านุ้ยทำอย่างนี้

เราว่าลึกๆแล้ว นุ้ยเองก็จับตามองเด่นชัยอยู่เช่นกัน ไม่ใช่ด้วยความชื่นชม แต่เป็นร้อยก้นไว้ใช้ ....อย่างที่บอกว่าคนเขียนบทเป็นผู้ชาย เลยมองข้ามตรงนี้ไป พฤติกรรมบางอย่างในหนังทำให้นุ้ยดูแย่มากในสายตาชะนีอย่างเรา

ช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเรา คือ ช่วงที่นุ้ยความจำเสื่อม เรียลดี ไม่แอ๊บ และน่ารัก (และจะเห็นได้ชัดเลยว่า นุ้ยตัวจริงๆ ไม่อ่อนแอ หรือ ใสซื่อเลย)

ระดับความร้าย 9/10

ปล. เพราะเป็นชะนีเหมือนกันเลยดูกันออก
ปล. การที่นุ้ยเป็นเมียน้อยแบบเสงี่ยมเจียมตัวนี่ ไม่ใช่ว่านุ้ยอ่อนต่อโลกนะคะ แต่เป็นเพราะคุณทอปมีผลประโยชน์อยู่ การวางตัวเปราะบางอ่อนแอแบบนี้แหล่ะผู้ชายสงสาร เห็นใจ มารยาล้วนๆ

 ...........................................................................................................................

3. คุณทอป   ผู้ชายไม่รู้จักพอ ขี้โกหก ปลิ้นปล้อน ตลบแตลง
ระดับความร้าย 10/10
เกลียดมาก แต่ให้อภัยเพราะเป็นพี่ตุ้ย
.............................................................................................................................

4. เพื่อนร่วมงาน ศีลเสมอกัน
ร้ายกันทั้งออฟฟิส ขี้นินทา ปากหวานก้นเปรี้ยว

ระดับความร้าย 10/10
.............................................................................................................................

บอกแล้วว่า มันเป็นเรื่องของคนร้ายๆ ฝนตกขี้หมูไหล คนอะไรมาพบกันเท่านั้นเอง

อย่างที่บอกว่าตัวละครทุกตัวมีมิติในตัวเองมากๆ ถ้าทำออกมาเป็นแนวดราม่ารักหม่นหมอง เจ็บปวด เห็นแก่ตัว ดาร์กๆไปเลยน่าจะดีกว่านี้


ปล. มิวน่ารักนะ จริงๆ


มาหยารัศมีเอง

น้องชบาในโลกสีชมพู

น้องชบาเป็นน้องหมาพันธุ์ปั๊กที่ใช้ชีวิตด้วยกัน 5 ปีและมาเกิดอุบัติเหตุตายไปซะก่อน ตอนนี้ก็จากไปได้  4 ปีแล้ว  เลยวาดน้องขึ้นมาจากความทรงจำค่ะ จริงๆภาพนี้วาดเสร็จรอบแรกไปเมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว ก็ทิ้งไว้ ว่าจะเก็บรายละเอียด  กลายเป็นว่า ผ่านมาจนราจะขึ้นก้ยังไม่ได้เพิ่มอะไรเลย  เลยขอจบแบบดื้อๆแบบนี้แล้วกัน

ปล. น้องชบาเป็นหมาที่มองฉันด้วยหางตาเยี่ยงนี้ล่ะค่ะ

ด้วยความรักและอาลัยอย่างยิ่ง

ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต

-ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต-
เวลาอ่าน 4 วัน

เพราะเอาเวลาที่เหลืออันน้อยนิดไปจมกับนิยายแปล และหนังสือศิลปะมากเกินไป การกลับมาอ่านวรรณกรรมไทยทำให้ต้องตั้งสติและใช้เวลาพิเรียดในการเข้าใจ
..
..
การใช้ศัพย์แสงเข้าใจยาก และการใช้สัญลักษณ์เชิงเปรียบเทียบในทุกวรรคประโยคนั้น ทำให้ฉันต้องอ่านทวนซ้ำถึงสี่รอบในแต่ละวรรคเพื่อให้เข้าใจและอินกับตัวอักษร และรู้สึกเหนื่อยกับการพยายามของตัวเองจนต้องวางหนังสือหลังจากที่อ่านไปได้เพียงสองหน้าในสองวันแรก
..
..

แต่ถ้าใครเคยชินกับการอ่านวรรณกรรมไทย คงไม่มีปัญหาอย่างฉัน

---------------------------------

หนังสือเล่าเรื่องราวของชีวิตคนที่โหยหาความรักในแบบน้ำเน่ามาตรฐาน เรื่องราวรักสามเศร้า สี่เศร้าของ ปราณ ชลิกา ชารียา ที่ชีวิตบัดซบได้พัดให้มารู้จักกัน สนิทกัน รักใคร่กัน พลัดพรากกัน และทรยศตัวเองของกันและกัน จนกระทั่งลาจากกัน และโดดเดี่ยวเดียวดายจนนาทีสุดท้ายของชีวิต

ผู้แต่งได้สร้างปมและความโหยหาความรักและความอบอุ่นให้ทุกตัวละครอย่างมีที่มา ทำให้เข้าใจและอดเห็นใจไม่ได้กับการกระทำที่ไร้เหตุผลในบางที รู้สึกหงุดหงิดทุกทีกับการอ้ำอึ้งที่กลัวการสูญเสีย และรู้สึกเศร้าจนน้ำตาจะไหลให้ความเดียวดายของตัวละคร

เมื่อความรักคือสิ่งเดียวในการหล่อเลี้ยงชีวิต มันจึงไม่แปลกที่ทุกคนจะดิ้นรนไขว่คว้าหาความรักในรูปแบบที่ต่างกัน

บ้างก็มีความรักในจินตนาการ บ้างก็มีความรักจากลมปากที่หวานหู บ้างก็มีความรักบนความกลัวการสูญเสีย บ้างก็มีความรักเพื่อทดสอบความสำคัญของตัวเอง แต่ความรักที่เป็นเพียงมายาคติ ผลสรุปคือการเดียวดายที่วกวนหาทางออกไม่เจอ เหมือน ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกตนั่นแหล่ะ

ในหนังสือเล่มนี้ เราจะพบกับไส้เดือนนับสิบตัวที่กำลังหลงทางในห้วงรัก เราเองก็อาจจะเป็นหนึ่งในไส้เดือนเหล่านั้น

-----------------

คุณพีรพร แต่งหนังสือเล่มนี้ด้วยความละเมียดละไม เอาใจใส่ และสวยงามในรายละเอียด อ่านจบถึงกับนอนนิ่งสักพักใหญ่เพื่อซึมซับบรรยากาศของตัวอักษรที่ไหลเวียนในความรู้สึก
/
/

อ่านกันนะ

-----------------

สิ่งแรกที่อ่านจบคือการค้นหาดนตรีคลาสสิคที่หล่อเลี้ยงความสัมพันธ์กับสูตรอาหารนานาชาติอันแสนวิจิตรเลยทีเดียวเชียว

Letter to Momo

Letter to momo

เรื่องว่าด้วยการสูญเสียพ่ออย่างกระทันหัน จนต้องย้ายตามแม่กลับมาอยู่เมืองเล็กๆที่โอบล้อมด้วยภูเขา ด้วยความที่เป็นเด็กโตเกียวการย้ายกลับมาอยู่บ้านนอกจึงไม่ถูกจริตนัก ความรู้สึกผิดในใจที่ทะเลาะกับพ่อก่อนท่านเสียทำให้โมโม่รู้สึกผิดในใจมาก ในขณะที่อยู่อย่างโดเดี่ยวในสถานที่ใหม่ (แม่ต้องออกไปทำงาน) โมโม่ได้เพื่อนใหม่ที่เป็นภูติผู้พิทักษ์ ที่มาก่อกวนและทำให้โมโม่ได้คลายความรู้สึกผิดในใจ

คาแรกเตอร์ของภูติผู้พิทักษ์ที่ออกแบบเป็นหยดน้ำล่วงหล่นลงมาจากฟ้า ก่อนจะเข้าสู่ร่างอวตารในหนังสือเก่าแก่ของคุณทวด เราว่าดีอ่ะ รู้สึกได้ว่าสิ่งเหล่านี้อยู่รอบตัวเราในรูปแบบต่างๆ ไม่ได้มีรูปลักษณ์ที่น่ากลัว รวมทั้งนิสัยที่เป็นปถุชน ไม่มีฤทธิ์เดชใดๆ ซ้ำยังทำตัวเป็นขี้ขโมยอีกต่างหาก ทำให้มอนเตอร์ในความรู้สึกไม่น่ากลัวอีกต่อไป แถมน่ารักและดูเป็นมิตรอีกต่างหาก

โมโม่เป็นตัวละครที่เติบโตตามสถานการณ์ที่ได้เจอ จากเด็กเมืองหลวงที่เอาแต่ใจมาเป็นเด็กบ้านนอกที่เรียนรู้การให้อภัย การเผชิญหน้ากับความกลัวและการเปิดใจให้กับแม่ โมโม่ถือว่าเป็นเด็กที่ข้ามพ้นวัยได้อย่างงดงาม  

ญี่ปุ่นยังขึ้นชื่อในการสร้างอะนิเมะที่ผสานเรื่องทันสมัยกับความเชื่อได้อย่างลงตัวและงดงาม  ทั้งที่ประเทศนี้เรื่องวิทยาศาตร์ล้ำหน้า แต่กลับยังปลูกฝังเรื่องเหนือธรรมชาติต่างๆให้คงอยู่ ไม่หายไปไหน 

Letter to momo  เป็นหนังฟิลกู๊ดอีกเรื่องนึงที่น่าดู    แต่แอบเทใจให้  Summer wars มากกว่านิดนึง

สนุกค่ะ อยากให้ดูกัน

farewell 2015, welcome 2016

31.12.15

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวัน วันธรรมดาที่ทำให้รู้ว่า เวลา เดินผ่านเร็วแค่ไหน และเป็นอีกหนึ่งวันที่ทำให้รู้ว่าจะก้าวต่อไปอย่างไร

ขอบคุณวันที่ผ่านมา และจะก้าวเดินต่อไปอย่างใช้สติ
ขอบคุณทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น กลายมาเป็นประสบการณ์ในชีวิต
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาในชีวิตและยังคงอยู่
ขอบคุณทุกชีวิตที่ทำให้ฉันยังอยากหายใจ
ขอบคุณครอบครัวที่เป็นกำลังใจ


ปีนี้เป็นปีที่เริ่มต้นความฝันอันสวยงาม หลังจากตรากตรำไล่ตามความฝันของคนอื่นมาพักใหญ่ 

ใหญ่จนลืมความฝันของตัวเอง

ฉันเคยฝันไว้ว่าอยากมีบ้านหลังเล็กๆ เล็กขนาดที่อยู่คนเดียวได้ไม่เหงา 

มีพื้นที่ให้เดินย่ำ ทำขนม นอนเกลือกกลิ้ง 

ฉันฝันไว้ว่า ฉันจะทำบ้านให้น่าอยู่ น่าอยู่จนไม่อยากออกไปไหน

แล้วความฝันก็เป็นจริง

/

/
มันดีนะ กับการที่ฝันของเราไม่ได้ถูกละเลยหรือกลืนหาย นั่นหมายความว่า ถึงเราจะลืมเลือนมันไปสักเวลานึง

แต่ในเมื่อมันกลับมาและกลายเป็นจริง แสดงว่าฝันนั้นสำคัญ

ความฝันของฉันยังมีอีกหลายอย่าง และฉันก็ค่อนข้างมั่นใจว่าปีนี้ ทุกอย่างจะสำเร็จเป็นรูปเป็นร่าง
เป็นตัวเป็นตน

ปีที่ผ่านมาถือเป็นปีของฉันเสียจริงๆ ชีวิตฉันดีอย่างที่สุด และฉันภูมิใจอย่างที่สุด

ฝันฉันกลายเป็นจริง
ฉันมีบ้าน
ฉันมีเวลาเที่ยว
ฉันมีแหวนเพชรที่ซื้อเอง
ฉันมีรถสีขาวที่พาฉันไปทุกที่ ที่ฉันต้องการ
ฉันมีเพื่อนที่แสนดี
ฉันมีความฝันที่ต้องวิ่งตาม
ฉันมีครอบครัว...เป็นกำลังใจ


ไม่ว่าอย่างไร ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ปี 2016 นี้จะดียิ่งขึ้นไปกว่านี้

แต่ตอนนี้ ฉันรักเธอนะ 2015

~~ขอบคุณปีเก่า และต้อนรับปีใหม่ ~~~
-ฉันจะคิดถึงเธอ-

@ วังเวียง หนีงานไปพักร้อนกับแก๊งค์เพื่อนสาวสุดแสบ เหนื่อยมากแต่รักมาก เช่นกัน

yoohoo!

หายไปนาน หายไปยุ่งวุ่นวายกับรังน้อยๆของตนเอง

เคยไหมคะ ที่ฝันว่าอยากได้อะไร แล้วได้ตามปราถนาแบบไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน ฉันเคยฝันมานานว่าอยากมีบ้านหลังเล็กๆสักหลังนึง เอาไว้ตกแต่งตามใจฉัน มีที่เกลือกกลิ้ง ทำอาหาร อบขนม เย็บผ้า หรือ ปลูกดอกไม้ ในวัยก่อน 35 ปี

แล้วจู่ๆฉันก็ได้เจอบ้านหลังนี้ เหมือนเป็นพรหมลิขิต เพราะเข้าออกหมู่บ้านนี้มานานปี โทรสอบถามหลังที่ขายก็ไม่ได้ตกลงใจกัน พอจะเจอก็เจอง่ายแถมตกลงใจง่ายๆ ราคาน่าชื่นใจเสียด้วย

หลังจากตกลงซื้อขายกันเสร็จ ฉันก็ได้ออกแบบ ปรับปรุงใหม่ ซึ่งใช้เวลา 2 เดือนถึงจะแล้วเสร็จ

หลังจากตัวบ้านเสร็จแล้ว ข้างในก็ใส่ม่าน ตอนแรกกะเอาเป็นม่านโปร่ง จะได้บังตานวลๆ แต่แดดจัดไปหน่อย เลยเปลี่ยนเป็นม่านไม้แทน

ทำพื้นใหม่ด้วยค่ะ ตอนแรกว่าจะปูปาเก้ แต่หมู่บ้านนี้มีประวัติเรื่องน้องปลวก เลยเปลี่ยนมาเป็นปูกระเบิ้องยางลายไม้แทน สวยสะบายตา พื้นมีเทคเจอร์นูนๆด้วยค่ะ ประตูด้านหลังติดม่านโปร่งบังสายตาบ้านข้างหลัง เฟอร์นิเจอร์เลือกไม้เป็นหลักค่ะ  ชอบแบบ Minimal style
อยากให้บ้านดูโล่งที่สุดเท่าที่จะโล่งได้

สมบัติจากบ้านเก่า เอามาทาสีใหม่ เพิ่มความไฉไล ใช้เวลาทาสีอยู่ค่อนวันเพราะเป็นมือใหม่ แต่ก็ออกมาใช้ได้อยู่นะ

ประวัติความเป็นมาคือ เดินผ่านร้านอาหารที่เค้าเซ้งกิจการ แล้ววางนี้ไว้หน้าร้าน ความตั้งใจแรก ต้องการเอามาเป็นตู้วางไมโครเวฟกับเตาอบขนมค่ะ แต่พอได้มาจริงๆก็วางจานวางชาม 

ย้ายมาบ้านใหม่ เปลี่ยนหน้าที่เป็นชั้นวางอุปกรณ์เครื่องมือทำมาหากินแทนค่ะ

ตอนนี้กำลังสนุกกับการจัดบ้านและปรับตัวกับการอยู่ไกลในการเดินทางมาทำงาน หลังจากที่อะไรๆเข้าที่แล้ว ฉันจะมาอัพให้ดูเพิ่มนะคะ


จากความฝันลอยๆกลายเป็นความจริง มันวิเศษที่สุดเลยค่ะ

 

สิงโตตาแตก

เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว

ได้เวลาจับลูกอาบน้ำ

โดยการเอาลูกๆไปแช่น้ำเกลือ เดือนละครั้ง

แต่วันนี้เกิดอุบัติเหตุค่ะ

ลูกชายคนโต  -สิงโต-

เกิดดิ้นแรงหลุดมือ หล่นดังตุ้บลงพื้น

เอาด้านข้างลงอย่างแรง

ตาแตกนองเต็มพื้นเลย

ตกใจมากทำอะไรไม่ถูก

เลยปล่อยลูกลงน้ำแช่่ยาฆ่าเชื้อไปสามวัน

ลูกก็นิ่งไปสองวัน

พอวันที่สามเริ่มกินอาหาร ไล่ปี้สาวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คนเป็นแม่อย่างปูก็สบายใจ

....

สิงโต - ตาโต - พุงโล

ลูกๆสามตัว

.......................................................

น้องนะโมมาเล่นที่ออฟฟิส

น้องเป็นลูกชายของพี่แมว

น้องชอบเล่นขายของ 

วันนี้น้องขายนก

น้องขายนกตัวละ 10 บาท

ซื้อ 3 ตัวขาย 50 -..-"

น้องนะโมเนี่ยเคยเจอตั้งแต่ตัวเล็กๆ

เผลอแป๊ปๆก็โตซะแล้ว

อยากสต๊าฟไว้ให้อายุเท่านี้ตลอดไป

ชอบจริงๆความร้ายเดียงสาของเด็กเนี่ย 

................................................

วันนี้ห่อเบนโตะไปกินที่ทำงานค่ะ

หลังจากแปลงร่างเป็นสาววีแกน

เพื่อง่ายต่อการทานอาหาร

การทำไปทานเองเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด

วันนี้ได้ยินมาว่านะโมจะมา

เลยทำไข่ม้วนไส้ชีสมาให้นะโม

นะโมเคยทานและชอบมาก
แต่กินแค่สามสี่ชิ้นเท่านั้นเอง

ไข่ม้วนไม่หวาน กับชีสเยิ้มๆ

เลยทำใส่ข้าวกล่องให้ตัวเองไปด้วยค่ะ

วันนี้เป็นเมนูผักพื้นบ้านกับน้ำพริก

ทานกับไข่ม้วนก็เข้ากั๊นเข้ากัน

หน้าตาสวยงาม รสชาติก็ใช้ได้ กิกิ

เริ่มตัดสินใจเป็นวีแกนได้ประมาณ 1 เดือนแล้วค่ะ

สาเหตุที่เริ่มเพราะสังเกตุว่า ตัวเองเป็นคนใช้ชีวิตไม่ระวังเลย

ทานอะไรก็ได้ ตามใจปาก ฝากท้องกับร้านอาหาร

ทานอะไรไม่มีประโยชน์เลย 

ผลที่ได้คือ

สุขภาพแย่ค่ะ เป็นโรคลำไส้แปรปรวน

ภูมิแพ้ขึ้นง่ายมาก แถมยังนอนดึกอีก

ร่างกายทรุดโทรมมาก 

มาปีนี้อายุตัวเองก็เยอะมากแล้ว 

เลยต้องหันมาใส่ใจกันหน่อย

เพื่อที่อีกยี่สิบปีข้างหน้า

จะได้มีเรี่ยวแรงวิ่งไล่จับหลานได้อยู่ 

ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น

confusion

หลายวันมานี้ ฉันกำลังคิดอะไรบางอย่าง
บางอย่างที่มันพลุกพล่านในใจ อยากปลดปล่อย

.....

ฉันกำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำ ที่ไม่มีแม้แต่น้ำหยดเดียว
ฉันนั่งดูมันอยู่นาน เพราะลังเลที่จะก้าวข้ามไปยังฝั่งอีกฝั่งนึง
แม่น้ำไม่ได้กว้างใหญ่ขนาดที่เดินไปไม่ได้
แต่ไม่ได้เล็กจนเดินข้ามไปง่ายๆ
ฉันลังเล สับสน กระวนกระวาย
คำถามหลายๆอย่างผุดขึ้นในใจ

ทำไมฉันถึงต้องข้ามไป....?

ที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้ ใครๆก็บอกว่าดีแล้ว
พื้นหญ้าเขียวชอุ่ม ดอกไม้บานไสว
เสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว
พร้อมกับแสงแดดอ่อนๆอันแสนหวาน
แล้วฉันจะข้ามไปอีกฝั่งทำไมกัน

ฝั่งทางโน้น ฉันเห็นไม่ชัดเจนนัก
แต่สัณชาตญาณในตัวฉันมันปลุกเล้า...
- เดินทางสิ เธอต้องเดินทางนะ -
เสียงมันดังอยู่ในโสตประสาทตลอดเวลา

ฉันทิ้งกายลงนอนบนพื้นหญ้าสีเขียวนั้น
มันไม่ได้อ่อนนุ่มสักเท่าไหร่ เพราะมันเป็นหญ้าเทียม
ดอกไม้ที่ใครๆมองว่าสวยงาม มันก็แค่ดอกไม้พลาสติก
สิ่งที่คนมองเห็นว่าดี ที่แท้มันแค่ภาพลวงตา

ฉันหลับตาพร้อมกับคิดถึงการผจญภัย
มันน่าสนุก น่าค้นหา และอาจบอบช้ำ
แต่อย่างน้อยๆฉํนยังได้สัมผัสมันด้วยตัวเอง
ไม่ใช่เสียงจากคนอื่น

แล้วฉันก็คิดได้ว่า

ฉันอยากเดินทาง
ฉันควรออกเดินทาง
ฉันจะต้องออกเดินทาง

...
...



เร็วๆนี้

สวัสดีวันหยุด

วันนี้เป็นวันหยุดค่ะ
เป็นวันวิสาขูชา เลยมีเวลานอนตีพุงเอ้งเม้งอยู่บ้านบ้าง
มีไรอยากทำไปหมดเลย แต่ก็ทะยอยทำได้ทีละอย่างสองอย่าง
ทั้งอยากทำขนม อยากวาดรูป อยากอ่านหนังสือ ..
แต่วันหยุดมีเวลาแค่นิดเดียว เลยต้องเลือกทำได้หนึ่งอย่าง
...

เมื่อวันก่อนได้สั่งเครื่องผสมอาหารของ otto ไปค่ะ
เห็นเค้าว่ารุ่นนี้ดี ราคาเบาๆ แต่คุณภาพใช้ได้
เลยถอยมาหนึ่งเครื่อง ก็คิดอยู่ว่าจะทำอะไรดี
โรลเค้กก็อยากทำ คัพเค้กก็อยากทำ
โน่นนี่นั่น เลยสรุปมาลงที่ shortcake

เพราะเผอิญไปเจอคลิปนี้มาค่ะ








นี่คือหน้าตาของเครื่องผสมอาหารของหนู
ราคาไม่แพงเลยค่ะ แค่พันกว่าๆ เท่านั้นเอง

หลังจากนั้นก็ไปเดินตลาดได้มะม่วงน้ำดอกไม้ลูกโตมาค่ะ
หอมๆ หวานๆ

เลยคิดว่าเอาทำ Mango shortcake ดีกว่า
หลังจากดูสูตรตามอินเตอร์เนต
ภาพในหัวมันก็ผุดขึ้นมาว่า ถ้าฉันทำเสร็จ
หน้าตามันต้องประมาณนี้แน่เลย

น่ารักซะ (ภาพจากอินเตอร์เนต)

หลังจากที่งมสูตร ปรับโน่นนิดนี่หน่อย 

 shortcake ก้อนแรกในชีวิตก็ออกมาเป็นหน้าตาแบบนี้ค่ะ

ผิดกันราวกับฟ้ากับเหว  -..-"

ปัญหามันเกิดจากการกะปริมาณของวิปครีมน้อยไป

เลยคลุมเค้กไม่ทั่ว คราวหน้าต้องซื้อวิปปิ้งครีมแบบกล่องใหญ่ไปเลย ท่าจะดีกว่า

รสชาติก็โอเคค่ะ ถูกใจ ไม่หวานมาก

เนื่อเค้กก็ฟู หอม 

พอดีลองใช้น้ำตาลทรายแดงดู 

เค้กที่ได้เลยออกมาน้ำตาลนิดๆ

หน้าตาด้านในค่ะ

สำหรับครั้งแรก ฉันให้ตัวเองผ่านค่ะ กิกิ ...

                            ..........................................................................................................

เมื่อเดือนก่อน ฉันได้หนังสือภาพประกอบแฟชั่นมา

สวยมากเลยเลย คุ้มค่ากับการรอคอยมาก 

ตอนที่สั่งตอนนั้นยังไม่เข้าไทย ต้องออร์เดอร์มาจากต่างประเทศ

ได้มาก็ดีใจค่ะ หวงสุดริดสุดเดช ฮ่าๆ

ข้างในเป็นภาพประกอบแฟชั่นค่ะ 

สวยๆทั้งนั้นเลย เห็นแล้วก็ฮึกเหิม อยากวาดได้มั่ง

ทำโน่นทำนี่แป๊ปๆก็หมดเวลาแล้ว 

อยากให้วันนึงมีสักห้าสิบชั่วโมงจริงๆค่ะ 

จะทำโน่นทำนี่ให้หนำใจตัวเองให้หมดเลย

วันนี้วันพระ อย่าลืมส่วนมนต์ก่อนนอนกันนะคะ

บายๆค่ะ