My home made Foods

ตอนนี้เป็นอารมณ์อยากทำอาหาร อยากเป็นผู้หญิงหวานๆ
เลยเข้าครัวอันกระติ๊ด ทำอะไรทาน

ชีสจากวิปปิ้งครีมที่ใกล้หมดอายุ และสลัดมะเขือเทศอบโปรยด้วยชีสทำเอง

มะเขืออบราดซอสมิโซะ 

สลัดผลไม้สด + ไข่ลอยน้ำ  

เวลาที่เจอห้องครัวน่ารักๆในแมกกาซีน

มักทำใจหวั่นไหวทุกที

อยากมีครัวน่ารักๆ กว้างๆ 

อยากทำอาหารให้คนที่รักทาน 

..

..

..

..

เท่านี้ก็มีความสุขแล้ว 

วันแห่งความรัก

วันพรุ่งนี้เป็นวันแห่งความรัก

เพราะนักบุญที่ตายเพื่อความรักของหนุ่มสาว
เพราะเด็กน้อยที่เที่ยวสาระแนยิงศรปักหัวใจคนเล่น
เพราะวันที่เราสามารถแสดงความรู้สึกในใจได้โดยไม่รู้สึกผิด

เพราะอะไรก็แล้วแต่...
วันที่ 14 กุมภาพันธ์กลายเป็นวันสำคัญที่ทุกคนเฝ้าคอย
...
...
คอยอะไร?

ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยได้รับดอกไม้ในวันนี้เลยสักดอกเดียว
(ไม่นับวัยปั๊ปปี้เลิฟนะ วัยนั้นเป็นแค่วัยเห่อประเพณีเฉยๆ ไม่ให้ดอกไม้ ไม่ได้ดอกไม้ ถือว่าเชย)
ไม่ว่าจะมีแฟนหรือไม่มีแฟน  มีคู่เดทหรือไม่มีคู่เดท
วันวาเลนไทน์ก็ไม่ได้ทำให้ฉันเป็นผู้หญิงหวานๆถือช่อดอกไม้โตๆ สักที

ฉันเคยถามผู้ชายข้างกายฉัน ผู้ที่เคยอยู่ในช่วงเทศกาลนี้ว่า
"ทำไมไม่ให้ดอกไม้ฉันในวันนี้?"

-  คนอื่นเค้าถือดอกไม้กันหมดแล้ว ถ้าปูชิถือมันก็เหมือนเค้าน่ะสิ  // น่าน...ยัดเยียดความเป็นอินดี้ให้ตรูอีก!

- มันก็เทศกาลวันนึงเท่านั้นเอง ความรักที่มีให้ผมมีให้คุณทุกวันอยู่แล้ว มากกว่าวันนี้อีก  // ลิเกกลบเกลื่อน..

- ไม่เอาหรอก เวลามีคนมองมา มันแปลกๆ เขิน // ทีกอดตรูในที่สาธารณะ ทำอะไรประเจิดประเจ้อดันไม่เขิน!

- ปูชิไม่เหมาะกับดอกไม้ หรืออะไรแบบนี้หรอก // เลือกคาแรกเตอร์ให้ซะงั้น

- ผมลืม ....// พูดตรงๆเลย

บลา บลา บลา
...
...

สารพัดเหตุผลที่จะเอามาอ้างและคำอ้างเหล่านี้  ทำให้ฉันเป็นคนชาชินกับเทศกาล
และมองผู้หญิงผมลอนสลวยในชุดลูกไม้พร้อมถือดอกไม้ช่อโตด้วยสายตาเฉยชา..
พร้อมกับถามตัวเองว่า ถ้ามีคนให้ดอกไม้หรืออะไรแบบนี้ จะรู้สึกยังไง?

ไม่รู้สิ ...นึกความรู้สึกนั้นไม่ออก

ฉันคงต้องหาใครสักคนมากระตุ้นความรู้สึกนั้นแล้วล่ะ

ก่อนที่มันจะตายด้านถาวร


...

ฉันชอบของฉัน

ฉัน...ชอบฟังเพลง
ฉัน...ชอบขนมที่ไม่หวานเลี่ยน
ฉัน...ชอบดอกไม้
ฉัน...ชอบสีส้ม
ฉัน...ชอบดื่มชา
ฉัน...ชอบนอนอาบแดดอ่อนๆในวันที่อากาศเย็น
ฉัน...ชอบอ่านหนังสือ
ฉัน...ชอบฟังเสียงฝนตกที่ดังกระทบสิ่งรอบข้าง
ฉัน...ชอบน้องหมา
ฉัน...ชอบวาดรูป
ฉัน...ชอบอ่านหนังสือ
ฉัน...ชอบโปสการ์ดที่เขียนด้วยลายมือและข้อความที่มาจากใจ
ฉัน...ชอบนอนกลิ้งเกลือกบนผ้าปูที่นอนหอมๆ
ฉัน...ชอบฝันกลางวัน
ฉัน...ชอบทำอาหาร
ฉัน...ชอบงานทำมือ
ฉัน...ชอบแต่งตัว
ฉัน...ชอบทาเล็บสีแดง
ฉัน...ชอบอมยิ้มเวลาเจอเรื่องราวดีๆ
ฉัน...ชอบรู้ให้เยอะที่สุดเท่าที่จะมากได้
ฉัน...ชอบให้โอกาส
ฉัน...ชอบคาดหวัง
ฉัน...ชอบปลูกต้นไม้
ฉัน...ชอบอาหารที่ปรุงเสร็จใหม่ๆ
ฉัน...ชอบความคลาสสิค
ฉัน...ชอบตุ๊กตาหน้าแปลก
ฉัน...ชอบไม่ตามกระแส
ฉัน...ชอบเวลาที่มีคนคิดบวกมากๆ มันน่ารักดี
ฉัน...ชอบฟังเวลาคนอื่นพูด
ฉัน...ชอบเล่าเรื่องตลก
ฉัน...ชอบคิดในเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ฉัน...ชอบอาการศที่ไม่เย็นหรือร้อนเกินไป
ฉัน...ชอบท้องเสีย
ฉัน...ชอบลืม
ฉัน...ชอบให้ห้องฉันมีสิ่งน่ารักๆเต็มไปหมด
ฉัน...ชอบน้ำหอมกลิ่นผลไม้
ฉัน...ชอบผู้ชายใส่สูท
ฉัน...ชอบนั่งนิ่งๆมองทะเลเงียบๆ
ฉัน...ชอบดอกหญ้าที่ขึ้นในฤดูใบไม้ผลิในเขตหนาว
ฉัน...ชอบคิดว่าตัวฉันเองไม่ต่างกับสัตว์ตัวหนึ่ง
ฉัน...ชอบดินสอ
ฉัน...ชอบให้คนกอดเบาๆแล้วบอกว่าไม่เป็นไร
ฉัน...ชอบคนพูดเพราะ
ฉัน...ชอบเครื่องประดับวิบวับ
ฉัน...ชอบเวลามีคนคืดถึงฉันแล้วซื้อของมาฝาก
ฉัน...ชอบตัดกระดาษ
ฉัน...ชอบแสงสลัวๆของเปลวเทียนในความมืด
ฉัน...ชอบดูภาพวาดที่เขาวาดด้วยความตั้งใจ
ฉัน...ชอบคนคิดแปลกๆ
ฉัน...ชอบแอบชอบ
ฉัน...ชอบค้นคว้าในสิ่งที่อยากรู้
ฉัน...ชอบเด็กที่มี EQ  ดีๆ
ฉัน...ชอบความไร้เดียงสาของสัตว์
ฉัน...ชอบตื่นขึ้นมาแล้วฝนตกเบาๆ
ฉัน...ชอบเสียงกบร้องในเช้าที่ฝนตกนั้น
ฉัน...ชอบกินผักและผลไม้
ฉัน...ชอบกินเนื้อ
ฉัน...ชอบคิดสวนทางกับคนอื่นถึงแม้ในใจลึกๆจะคิดเหมือนเขาก็เถอะ
ฉัน...ชอบทำหน้าตายเวลาเขิน
ฉัน...ชอบระริกระรี้เวลาเจอสิ่งถูกใจ
ฉัน...ชอบความน่ารัก
ฉัน...ชอบลายแพทเทิร์น
ฉัน...ชอบการออกแบบ
ฉัน...ชอบวินเทจ
ฉัน...ชอบสีสัน
ฉัน...ชอบต้นไม้ใหญ่ๆมันให้ความรู้สึกอบอุ่น
ฉัน...ชอบพับกระดาษ
ฉัน...ชอบซื้อของ
ฉัน...ชอบเวลามีคนมองหน้าฉันแล้วยิ้มเขินๆ
ฉัน...ชอบแอบมองคนที่ฉันรัก
ฉัน...ชอบกินก๋วยเตี๋ยวไม่ใส่พริก
ฉัน...ชอบหงุดหงิดเวลาไม่ได้ดั่งใจ
ฉัน...ชอบกินนม
ฉัน...ชอบกอด
ฉัน...ชอบจับมือ
ฉัน...ชอบสงสัย
ฉัน...ชอบท่องไปในวิกิพีเดีย
ฉัน...ชอบภาพถ่ายที่ใช้ฟิล์ม
ฉัน...ชอบฟังเพลงเก่า
ฉัน...ชอบคิดถึงชีวิตวัยเด็ก ที่ญาติวัยเดียวกันพาฉันผจญภัย
ฉัน...ชอบกินข้าวมันไก่
ฉัน...ชอบเลี้ยงหมา
ฉัน...ชอบกอดแม่
...
...
...

ขอบคุณเพจ : ฉันชอบของฉัน
ที่ทำให้ฉันนั่งคิดได้ว่าชอบอะไร และลืมไปแล้วว่าชอบอะไร

เห่อเตาอบ

หลังจากที่ถอยเตาอบมา
ตั้งใจจะมาอบมาการงแสนหวานสักหน่อย
แต่อบแต่อาหารทั้งนั้นเลย -..-

เป็นไก่อบปราปิก้า กับ ผักอบตามฤดูใส่น้ำมันมะกอก ได้ฟิลลิ่งเม็กซิกันมากๆ

หมูอบเกลือ แกล้มกับเห็ดอบ จิ้มแจ่ว รสชาติเด็ดมร๊วกกกก

ปกติแล้วฉันเป็นคนชอบเข้าครัว 

เวลาไปบ้านใครที่ๆไปเสนอหน้าที่สุดคือในห้องครัว

ชอบไปครูพักลักจำสูตรประจำบ้านของบ้านนั้นๆเสมอ

ยิ่งถ้าบ้านไหนมีคุณแม่ทำอาหารให้ทาน

ฉันจะเข้าไปขโมยสูตรอาหารมาให้ได้

โบราณเค้าว่า

อาหารที่อร่อยและมีคุณค่าทางโภชนาการที่สุด

คืออาหารที่คุณแม่ทำนี่แหล่ะ

...

...

และฉันก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

....

....

 เมื่อตอนปีใหม่ฉันกลับบ้านไปหาครอบครัว

แม่ฉันทำอาหารให้ฉันกินทุกมื้อ เหมือนกลัวว่าฉันจะอด

ฉันกินจนลืมอิ่ม ฉันกินจนอ้วน
ฉันว่า อาหารที่ไหนที่เค้าว่าอร่อย ว่าแพง ว่าดี
ก็ไม่ถูกปากเท่าที่แม่ทำให้กินหรอก

อาหารที่เปี่ยมด้วยความรัก ความเอาใจใส่

อร่อยที่สุดในโลกอยู่แล้ววววว

จริงมะ

^_____^

I'm just into this song

ช่วงนี้อินกับเพลงนี้




หลายๆครั้งเจอคุณเอกในออฟฟิสยังไม่กรี๊ดเท่ากับตอนที่คุณเอกร้องเพลงนี้
ถ้าเจอกันครั้งหน้าจะขอแชะสักภาพนะ

ก็เพลงนี้แต่งขึ้นมาเพื่อฉันนี่นา

--ฟังไปยิ้มไปและมีความหวังไป--


ขอบคุณเพลงดีๆที่ฟังแล้วจั๊กจี๋หัวใจ

โลกน่าอยู่ก็เพราะมีเสียงเพลงจริงๆด้วยสินะ

^___^

เย้ เย้

วันนี้เป็นวันแรกที่เขียนบล็อค  เลยขอเขียนเรื่องดีๆก่อนเลยนะ

เรื่องของอีฟฟี่ที่คลอดลูกเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเป็นที่ตื่นเต้นของเพื่อนฝูง
ไปอยู่เป็นเพื่อนอีฟต้งแต่คืนก่อนคลอด ไปโรงบาลด้วยกัน
ไปลุ้นหน้าห้องผ่าคลอด ไปนอนเล่นที่ห้องพัก ไปวุ่นวายที่ห้องเตรียม

สุดท้ายก็ได้เห็นหน้าลูกชายสมใจ

น้องพลตัวโตมากนะ หน้าเหมือนพ่อมากกกก หน้าตาน่าเกลียดน่าชัง

ถักหมวกให้พลสองใบ ใบแรกใหญ่ไป ใบที่สองเล็กไป -*-
* เดี๋ยวแม่ถักให้ใหม่นะลูก


ตอนนี้น้องพลกลับมาอยู่บ้านแล้ว ต่อไปคงต้องไปบ้านอีฟบ่อยๆแล้วล่ะ

^______________^