Wednesday, August 23, 2023

Move On

วันนี้วันเกิด

เคยมองภาพตัวเองตอนวัยกลางคนไม่ออก ไม่รู้ว่าใช้ชีวิตยังไง ทำอะไร มีเงินเก็บไหม มีความสุขแค่ไหน ครอบครัวเป็นไง โสดไหม แต่งงานรึเปล่า หน้าตารูปร่างจะเปลี่ยนแค่ไหน หาคำตอบในสิ่งที่ค้างในใจเนิ่นนานได้รึยัง ความฝันสำเร็จไหม ภูมิใจในตัวเองสักครั้งรึเปล่า 

พอถึงเวลานั้นจริงๆก็ไม่ได้แย่ ความทะเยอทะยาน ดึงดันตัวเองไปในทางที่ดีขึ้นเสมอ กลายเป็นคนไม่มีงาน ล่าความฝัน ออกจากความกลัว มีเงินใช้ตามอัตภาพ ไม่ได้แต่งงาน ยังคงไม่รู้สึกภูมิใจในตัวเอง และหาคำตอบของกำแพงตัวเองเจอ

กำแพงที่หาคำตอบมาร่วม 30 ปี โชคดีที่หาเจอและโอบกอดตัวเองแน่นๆ

หลังจากนี้คงค่อยๆปรับตัว รักตัวเองมากขึ้น ความทะเยอทะยานจะพาตัวเองไปในทางที่ดี โดยตั้งเป้าหมายชัดเจนคือความสุข อะไรที่ทุกข์ถ่วงใจถึงเวลาก็แค่ปล่อยไป

กลับมาบ้านเจอรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของ 2 ดวงใจก็ทำให้ใจฟู  













ยังคงจำวันเกิดของใครบางคนได้ เฝ้าปราถนาให้เขาโชคดี มีความสุขเหมือนเพลง โชคดี ของเต้ ภูริต  และคงปล่อยให้เขาเป็นอิสระจากใจที่ยึดติด เห็นเขามีความสุขกับรักใหม่ก็ยินดีจากใจจริง 

เวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง การยอมรับความจริงจะรักษาทุกอย่าง 

 ส่วนเราก็คงต้องปีนกำแพงตัวเองออกไปให้ได้ เพื่อใครสักคนที่ตั้งใจเข้ามา 

#ใครมูฟออนก่อนชนะ #แพ้ตลอด

Sunday, August 6, 2023

...

คนเรานี่กว่าจะมีเป้าหมายของตนเองต้องใช้เวลานานแค่กันนะ

หลังจากออกจากงานมาได้สักพัก ฉันยังไม่เริ่มอะไรเลยสักอย่าง ปล่อยให้จิตใจและสมองเคลียร์พลังงานลบตกค้างออกให้หมด เพื่อเริ่มต้นใหม่อย่างเสรี ช่วงเวลานี่แหล่ะ ที่เป็นช่วงพบปะผู้คน เจอเพื่อนเก่า คนรู้จักเก่าๆ ถามอัพเดทชีวิตความเป็นไป 

' อ๋อ ลาออกมาทำในสิ่งที่อยากทำน่ะ งานที่ทำอยู่มันไม่ใช่ ' 

พอบอกอย่างนี้ไป ทุกคนยกฉันเป็นไอดอลขึ้นทันที ( ปกติก็ไอดอลเรื่องการใช้ชีวิตอยู่ละ นี่ยังมาเป็นไอดอลเรื่องลาออกจากงานอีก ) ทุกคนรอบข้างล้วนจำใจทนในสิ่งที่ไม่ชอบ ไม่ใช่ ไม่กล้าตัดสินใจเพราะภาระหน้าที่ที่แบกรับ บ้างก็ไม่รู้จะออกมาทำอะไร

ฉัน ผู้ซึ่งมีเป้าหมายตลอดแต่ก็เหมือนคนทั่วไป ไม่กล้าลงมือทำเพราะกลัวผิดหวัง ล้มเหลว เสียดายตังค์ ไม่มีต้นทุน จนกระทั่งสถานการณ์หลังชนฝานั่นแหล่ะจึงทำให้ตัดสินใจไปตายเอาดาบหน้า ถึงได้บ้าบิ่นลาออกจากงานที่มั่นคง

พอออกมานั่งนิ่งๆ บื้อๆ ถึงได้รู้แล้วว่า สิ่งที่กลัวมาตลอดมันไม่ได้น่ากลัวเลยนะ แค่ลาออกมาลองทำ ถ้าไม่เวิร์คก็กลับไปหางานใหม่เท่านั้น มนุษย์เราล้วนเกิดมาดิ้นรนทั้งนั้น และโอกาสก็ไม่ได้ยาก ถ้าเรามีความสามารถมากพอ การอยู่ในที่ๆเรายึดติดต่างหากที่น่ากลัว น่ากลัวว่าท้ายที่สุดแล้วจะไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ใจต้องการ  

ทำอาหารที่เป็นแพชชั่น อ้อยอิ่งการเลือกหนังสือมาอ่าน จับพู่กันวาดภาพตามใจปราถนา  นอนเท่าที่อยากนอน ออกไปเจอเพื่อนด้วยพลังงานที่ล้นปรี่ ...ชีวิตมันดีมากจริงๆ

พักเต็มที่ ได้เวลาหาเงินสักที ...



Thursday, July 20, 2023

Chapter 1

วันที่ 4 ของการไม่ต้องออกจากบ้าน

อืม ว่ายังไงดีล่ะ กว่าจะมีสติกลั่นกรองความรู้สึกเพื่อจดบันทึกนี้ก็เข้าวันที่ 4 แล้ว 

ยังไม่คุ้นชินเลย ยังคงตื่นเช้า จับโทรศัพท์เพื่อเชคเมล์ เผลอเข้า Calendar เพื่อดูนัดประชุม ในหัวยังวิ่งวนในสิ่งที่ต้องจัดการ คงต้องค่อยๆถอนเหมือนโรคติดสุราเรื้อรัง

รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำ แต่งตัวลงจากบ้าน มาทำอาหารเช้าทานหลังห่างเหินไปนาน อาหารสุขภาพที่คุ้นเคย นึกถึงประโยชน์ที่ได้รับ ผนวกกับการรื้อฟื้นรสมือตัวเอง ออกกำลังนิดหน่อย นอนให้เยอะเท่าที่จะเยอะได้ อ่านหนังสือจนหนำใจ ทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่ ตรงไหนพังก็ซ่อม ตรงไหนโทรมก็ปรับแต่ง จัดการธุระของตัวเองให้เสร็จ เพื่อรับบทชีวิตใหม่ที่เกิดขึ้น

ไม่รู้ตัดสินใจถูกไหมนะที่ออกจากงานมาแบบนี้ ออกจากเซฟโซนมาทำอะไรที่ใครต่อใครมองว่าบ้าบิ่น เหมือนทุบหม้อข้าวตัวเองแล้วหวังน้ำบ่อหน้า แต่พอมองย้อนกลับไปต้องเจอในสิ่งที่ตัวเองเจอก็แทบทนไม่ไหว 

เอาน่า อย่ากลัว ท้ายที่สุดชีวิตมันก็ต้องก้าวไปในทางที่ใช่อยู่ดี แค่ต้องอดทนหามันให้เจอ

อย่าลืมเป้าหมายที่วางไว้ก็พอ

1.เวลาให้ครอบครัว
2.เวลาให้ตัวเอง
3.เวลาให้คนรัก

คนเรานี่ก็นะ กว่าจะรู้ตัวว่าอะไรมีค่า ก็ต้องผ่านการเรียนรู้มาก่อน แต่กว่าจะเรียนรู้ได้ ตามประสาคนดันทุรังอย่างเราก็แทบรากเลือด

ไม่เน้นรวย ไม่เน้นมั่นคง เน้นสบายๆพาแม่ไปดูหิมะก็พอ ไม่อยากฝืน ไม่อยากแข่ง ไม่อยากดันทุรัง อยากใช้ชีวิตที่เรียบง่าย สบายๆ


และอยากมีแฟน นี่จะลอง proof ตัวเองดูว่า ถ้ามีเวลา มีความสบายๆแล้ว ความสัมพันธ์จะไปรอดไหม 

ถ้าบอกใครต่อใครว่าลาออกมาหาผัว นี่คงเป็นอีกตำนานให้คนอื้ออึงแน่ๆ แค่คิดก็ขำ

เอาเถอะ ตั้งสติ เคลียร์หัวที่หนักอยู่ออกให้ได้ก่อน แล้วเริ่มต้นใหม่ เก่งซะอย่าง ก็ปูชินี่เนอะ 
..
..
..
ใจลึกๆก็กลัวแหล่ะ 

Monday, June 5, 2023

van Gogh alive bkk

วันนี้ไปเดินเล่นที่นิทรรศการดิจิตัลของแวนโก๊ะมาค่ะ วนมาถึงกรุงเทพสักทีหลังจากที่อ้อมโลกมาได้พักใหญ่ๆ 
ราคาบัตรวิไอพี 1520 บาท ผู้ใหญ่ 1020 บาท เด็กหรือนักศึกษา 520 บาท ราคานี้รวมค่าบริการจากไทยทิกเก็ตแล้วค่ะ

งานเป็นลักษณะเดินไปข้างหน้า ไม่ย้อนกลับมานะคะ เพราะฉนั้นถ้าใครไปแนะนำให้อยู่โซนนี้ให้นานที่สุด เป็นการแสดงผลงานกว่า 3000 รูปแบบดิจิตัล นั่งเพลินๆ ดูนานๆไปเลยค่ะ แสง สี เสียง ถือว่าดี ถ้ามีเก้าอี้ริมหาดน่าจะดีไปอีก
โดยส่วนตัวปูชอบ post impressionism มากดว่า impressionism การไปดูแวนโก๊ะก็ทำให้ใจสั่นพอสมควร ถึงไม่ใช่ภาพจริง แต่การนำมาขยายขนาดใหญ่ก็ทำให้เห็นฝีแปรงและการใช้สีชัดขึ้น 
นั่งดูจริงจังเลยค่ะ

ออกจากโซนนี้ไปก็เป็นห้องจำลองต่างๆ มีห้องจดหมายที่แวนโก๊ะเขียนถึงครอบครัว เพื่อนศิลปิน โดยเขาจะวาดภาพลงไปด้วย ถ้าเป็นยุคนี้คงส่งเป็นภาพถ่าย หรือแนบรูปไปพร้อมเมล์  
ปูชอบที่ได้เห็นภาพสเก็ตมือค่ะ ลายเส้นสวย เปอสเปคทีฟแม่น 
ลายเส้นเขาสวยนะ

นอกจากนี้ก็เป็นกิจกรรมต่างๆ มีให้สเก๊ตภาพ ลงสี หรือถ่ายรูปลายเส้นแวนโก๊ะ 
มีคาเฟ่ให้นั่ง
ไปเข้าคลาสวาดรูปมาด้วยแหล่ะ
เนี่ย แวนโก๊ะวาดให้

มีมุมให้ถ่ายรูปเยอะค่ะ ถ่ายจนเมมเต็ม

นอกจากนี้มีโซนของที่ระลึกด้วยนะคะ น่ารักมาก ปูนี่ก็ล้มละลายจากที่นี่ 
ใครว่างก็ไปกันนะคะ ยิ่งใครสาวกแวนโก๊ะด้วยแล้วคงถูกใจ

แล้วมาเป็นทีมดอกทานตะวันด้วยกันค่ะ🌻


Wednesday, May 24, 2023

ฉันเจอเธอครั้งแรกเมื่ออายุ 28

ฉันเจอเธอครั้งแรกเมื่อตอนอายุ 28

เธอนั่งข้างฉันด้านขวา 

เมื่อฉันดึงสติได้ ฉันกลับพบว่าตัวเองนั่งอยู่ที่พื้นไม้เนื้อหนาขัดเงา นั่งพับเพียบ ใส่ชุดไทยสีทองสว่าง มีพานดอกไม้ไทยที่ฉันชอบวางข้างหน้า  เบื้องหน้ามีคุณพ่อใส่เสื้อราชปะแตน นุ่งโจงสีแดงทับทิมทอจากไหมมัดหมี่ประณีตอย่างดี คุณแม่ใส่ชุดไหมสีแดงทับทิมตัวเก่ง นั่งบนเก้าอี้ไม้สัก  ถัดมาเป็นคุณย่าใส่ชุดขาวนั่งวีลแชร์  อีกฝั่งมีหญิงสูงวัยแปลกหน้าร่างเล็กใส่ชุดแดงสีทับทิมนั่งยิ้มเพียงคนเดียว ข้างๆเป็นสาวน้อยร่างเล็กนั่งยิ้มอยู่ บรรยากาศครื้นเครง เปิดเพลงไทยเดิมร่วมสมัย 

เรานั่งอยู่ในศาลาไทยขนาดย่อม ที่ตกแต่งด้วยดอกไม้ไทยสีขาวนานาพรรณ หอมฟุ้ง มีเครื่องแขวนดอกมะลิแขวนยาวตามริมศาลา ห้อยแกว่งไกวตามลมพลางพัดโชยกลิ่นให้สราญใจ น้องสาว เพื่อนสาว ญาติผู้ใหญ่นั่งเรียงรายพร้อมรอยยิ้มสรวล บรรยากาศชื่นมื่น อบอวลด้วยความปิติ

ฉันรู้ได้ทันทีว่านี่คืองานมงคล งั้นคนที่นั่งข้างฉันก็คือว่าที่สามีฉันสิ ไวเท่าความคิด ฉันหันไปมองหน้าเธอทันที

เธอเป็นคนแปลกหน้าที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนในขณะนั้น ฉันจ้องเธอเพื่อจดจำทุกรายละเอียด ไรผม ขนคิ้ว แผงขนตา ตำหนิที่คิ้วด้านซ้าย จมูก ปาก รูขุมขน ติ่งหู เธอหน้าตาดี แต่มีบางอย่างที่ฉันแปลกใจว่าใช่สเปคฉันด้วยหรือ ฉันพินิจเธออย่างละเอียดด้วยใจสั่นไหว เพราะเมื่อฉันตื่นขึ้นมา ฉันจะตามหาเธอให้เจอ ฉันจ้องเธอนานอยู่อย่างนั้น

'แหมมมม...จ้องกันยังกับไม่เคยเห็นกันมาก่อน ' 
เสียงแซวดังขึ้นจากชายร่างใหญ่แปลกหน้า พร้อมเสียงหัวเราะถ้วนหน้าจากคนบริเวณนั้น เขาเองก็หัวเราะเบาๆ ด้วยอาการขวยเขิน ยิ้มหวาน 

'ก็ใช่นะสิ'  ฉันตอบเสียงดังในใจ 

ขณะที่กำลังขุ่นเคืองกับเสียงแซวที่ทำให้เสียสมาธิในการจดจำใบหน้าชายหนุ่มว่าที่ผู้เป็นที่รัก เธอมองหน้า สบตาฉันและกล่าวขึ้นเบาๆว่า

' ผมอยู่นี่แล้วปูชิ' 
.
.
.
พลันสติดับวูบ พร้อมตื่นมาบนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เหงื่อไหลท่วม ใจเต้นระรัวราวกับทะลุออกมาจากอกเสียให้ได้ เป็นอาการปกติหลังจากจิตหนีเที่ยว

ฉันพยายามนึกหน้าเธอ นึกทุกรายละเอียดที่ฉันพยายามจดจำเกี่ยวกับเธอ  อนิจจา มันหายไปราวกับไม่เคยพบเจอเธอมาก่อน 

ฉันจำรายละเอียดทุกอย่างในนั้นได้ ยกเว้นเธอ
..
..
และอีก 14 ปีต่อมาเราสองคนก็ยังไม่ได้พบกัน

Monday, May 1, 2023

2 เดือนผ่านไป

วันนี้เป็นวันหยุดวันแรง ถือเป็นวันหยุดยาวของชาวออฟฟิสแบบเราๆ

ได้มีโอกาสจัดเก็บบ้านใหม่ เคลียร์ของที่ไม่ได้ใช้ งงตัวเองเหมือนกัน อยู่คนเดียวแท้ๆแต่ของเยอะเหมือนอยู่สักสามคน 

ช่วงปีที่แล้ว อิเป็ดมาที่บ้าน นางนั่งกวาดตามองแล้วเปรยขึ้นมาทีเล่นทีจริง 

'ช่วงนี้พี่ปูโสดสินะ' 

กองหนังสือที่เรียงรายหนีปลวกถูกจัดเรียงกองพะเนินเต็มบนโต๊ะอาหาร ของอื่นๆถูกรื้อทิ้งไว้กลางบ้าน มีช่องว่างแค่แมวเดินพร้อมที่นั่งคุดคู้หน้าทีวี เป็นช่วงงดรับแขกอย่างไม่มีกำหนด จนกระทั่งเป็ดท้วงมานั่นแหล่ะ

ฉันหัวเราะให้กับประโยคนั้น 

รอบนี้ก็ยังเก็บกวาดไม่หมด แต่พอสบายหูสบายตาและรับแขกขึ้นมาได้บ้าง ระหว่างนั่งสบายใจก็หันไปเจอมุมแมว มุมที่ลูกสาวขอความเป็นส่วนตัว

ผ่านมา 2 เดือนแล้วนะที่เจนไม่อยู่ ยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดีเหมือนเพิ่งเกิดใหม่ๆ ต่างแค่ตอนนี้มีสติและรับมือพร้อมจัดการอารมณ์ตัวเองได้ 

ยังคงคุยกับภาพ  สมมติเหตุการณ์ถึงเจนบ้างบางเวลา ยิ้มไปกับคลิปและหัวเราะเมื่อมีคนแซวถึง ท้ายที่สุดแล้ว เวลาก็ช่วยเยียวยาตัวเราเองได้โดยไม่ต้องพึ่งใคร 

เคยคิดเหมือนกันว่า ถ้ามีใครสักคนคอยปลอบประโลมข้างๆ สติคงไม่กระเจิงขนาดนี้ แต่การกอดประโลมตัวเองก็ดีขึ้นได้แค่อาจช้าหน่อย 

อ่อนแอก็ร้องไห้ ไม่สบายก็ไปหาหมอ แค่ตั้งสติแล้วทุกอย่างก็ผ่านไป พึ่งคนอื่นให้น้อยแล้วตัวเราจะมั่นคง
......
เดือนที่แล้วเดินทางบ่อย ไม่ค่อยมีเวลาให้ตัวเองนั่งทำแบรนด์ส่วนตัวเลย หวังว่าเดือนนี้คงเป็นรูปเป็นร่างขึ้น จะทะยอยเอาสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาให้หมดภายในปีนี้ 

เลิกงอแง เลิกท้อแท้ เลิกดึงดัน อะไรที่ใช่มันจะง่าย 

แค่ลงมือทำ ข้ออ้างทุกอย่างจะหมดไป /ปอนด์ จาตอบเซ่น กล่าวไว้ 

.........
ช่วงนี้ เป็นช่วงหมดไฟการเข้าครัว เลยเอาของในช่องแช่แข็งมาอุ่น เพราะรู้สึกอยากใช้เวลากับอย่างอื่นมากกว่า 

หวังว่าปีนี้เป็นปีของปู ไม่ต้องสำเร็จมากแต่ให้ตัวเองได้เรียนรู้อะไรขึ้นบ้างก็พอ

🌻🌻🌻🌻🌻🌻

Thursday, April 6, 2023

เริ่ม!

แต่ไหนแต่ไร เคยอยากทำแบรนด์ตัวเองมาตลอด แต่ก็ผลัดวันประกันพรุ่ง มีข้ออ้างให้ตัวเองไปเรื่อยๆ สิ่งที่อยู่ในหัวยังคงล่องลอยอยู่อย่างนั้น

ปีนี้มีความรู้สึกว่า เวลาเหลือน้อยลงทุกที ถ้าจากไปโดยมีสิ่งที่ค้างคาใจคงไม่ดี เริ่มขุดตัวเองจากความเหนื่อยล้ามาทาสีบ้าน จัดบ้านใหม่ เพื่อสร้างบรรยากาศให้แช่มชื่น

น่าจะได้ผล มีความรู้สึกแอคทีฟเหมือนได้ความหวานจากเค้กก้อนโต งัดเอาสิ่งที่วิ่งวนเข้าออกในหัวออกมาให้หมด จนได้แบรนด์แรกขึ้นมา

และถ้าให้ได้อย่างที่คิดไว้ ปีนี้ต้องได้อีก 3 แบรนด์

นิยายเสร็จให้ได้สักเล่ม

และเรียนภาษาอิตาลีจริงจังสักที

เป็นปีที่เริ่มต้นได้แย่ เจอความสูญเสียจนยากทำใจ แต่จะประคองตัวเองให้ผ่านไป

.........
NIDHRA คือแบรนด์ที่หนึ่ง เรื่องราวของการนอนที่ดี  

Saturday, December 17, 2022

Time to Start !


เป็นคนชอบซื่อของกระจุกกระจิกมาก ชอบให้การดำเนินชีวิตเป็นไปแบบน่ารักๆ ยิ่งดีไซน์ถูกใจ แพงแค่ไหนก็ซื้อ 

ได้แต่คิดว่า ทำขายมั่งดีกว่า เหมือนทำใช้เองแล้วแบ่งให้คนที่ชอบได้ใช้ด้วย คิดมานานหลายปีดีดักแต่ไม่ลงมือสักที กลัวบ้าง ไม่มั่นใจบ้าง ก่อนที่ไฟจะหมดขอลงมือสักครั้ง

คิดไว้ว่าจะทำ 3 แบรนด์ ค่อยๆทำสเกลเล็กก่อน อย่าเพิ่งทำใหญ่ ค่อยๆสร้างไปเน้นขายลูกค้าต่างชาติเป็นหลัก

ดีเทลเยอะสิ่ง แค่คิดก็เหนื่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่เริ่มอะไรเลย ต้องท่องไว้ๆ "อิสระทางด้านเวลาๆ" แก่ไปมากกว่านี้ไปไหนไม่ได้แล้วนะ อยากมีเวลาให้หลาน ให้แมว ให้ครอบครัว และให้ใครสักคนที่ผ่านเข้ามา 

ตั้งไว้เป็น New solution  ปีหน้า ไม่ตั้งอะไรเยอะแยะ เอาแค่นี้ เปิดร้านให้ได้ 

จะไหวไหมนะ อะฮืออออ

Sunday, November 13, 2022

เวลา

อีกไม่นานก็สิ้นปี
สิ่งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นปียังไม่ได้ลงมือทำเลย
รู้สึกโกรธตัวเองอยู่ลึกๆ

เป็นปีที่มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
มีสติ ขาดสติ ก็บ่อยครั้ง
แต่เป็นปีที่สอนเรื่องการปล่อยวางได้ดี

เครียด เหงา เศร้า 
โชคดีมีหลานชายคอยประโลมใจ

ทะเลาะกับแมวเกือบทุกวัน
จนรู้สึกว่าบรรยากาศในบ้าน Toxic
ต้องปรับความคิดตัวเองใหม่
แมวก็คือแมว อย่าคาดหวังกว่านี้

ขยันเป็นช่วงๆ
ความขี้เกียจแปรผันตรงกับความเครียด
อายุเยอะแล้วต้องมองความมั่นคงถึงอนาคต
ไม่ได้ตายง่ายอย่างที่คิด

อยากมีความรักที่ดี
แต่อยู่คนเดียวก็สบายใจดี

เข้าโรงบาลเกือบทุกเดือน
ไม่สบายจนเครียด
พบว่าเพราะเครียดเลยไม่สบาย

พอรู้ตัวว่าเหลือเวลาไม่มาก
เลยใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น
ฝืนความรู้สึกในบางที แต่อุ่นใจดี

อยากเป็นคนปล่อยวางง่ายๆ
ยากแค่ไหนก็คงต้องพยายาม
ก่อนจะเสียเวลาไปมากกว่านี้


Kitchen for single

วันนี้มาแนะนำซีรีย์สั้นๆ  Kitchen for single ค่ะ  มี 12 ตอน ตอนละ 8-9 นาที  เป็นเรื่องราวของสาวน้อยคนนึงที่อาศัยในห้องพักขนาดเล็ก ที่มีครัวเ...